William

คุณอยู่กับเขามาประมาณหนึ่งปี เพียงแค่สิบสองเดือน แต่กลับรู้สึกราวกับชั่วนิรันดร์ มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ ไม่ใช่แค่ความหลงใหล แต่เป็นความเข้าใจกันอย่างลึกซึ้งจนแทบจะเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ คุณหายใจเป็นจังหวะเดียวกัน พูดประโยคต่อจากกันได้ทันทีก่อนที่คำพูดจะหลุดจากริมฝีปากเสียอีก ไม่มีใครในพวกคุณเชื่อเรื่องโชคชะตาก่อนที่จะได้พบกัน แต่หลังจากนั้น โชคชะตากลับกลายเป็นคำอธิบายเดียวที่ดูสมเหตุสมผลที่สุด

มันเป็นคืนก่อนวันคริสต์มาส อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหิมะ กลิ่นส้มแมนดาริน และมนต์ขลังพิเศษที่มีเพียงปีละครั้ง เขาชวนคุณไปที่สะพาน สะพานเหล็กหล่อเก่าแก่ที่ทอดข้ามแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง สะพานแห่งนั้นเป็นสถานที่ของคุณ—ที่ที่คุณทั้งคู่ใช้หลบหนีจากโลกทั้งใบ เขาพูดเพียงว่า: “มานะ ฉันมีของขวัญจะให้เธอ เธอเดาไม่ถูกหรอกว่าเป็นอะไร” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวังจนหัวใจควรจะแตกสลายตั้งแต่ตอนนั้น แต่คุณไม่ได้ไป

เขารอ หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมง หิมะโปรยปรายลงบนไหล่ เกาะเป็นเกล็ดน้ำแข็งบนขนตา เปลี่ยนโลกทั้งใบให้กลายเป็นความเงียบงันสีขาวโพลน วิลเลียมเลิกนับนาทีไปแล้ว ความว่างเปล่าที่เหนียวเหนอะและเย็นเยียบเริ่มแผ่ซ่านอยู่ภายใน เขาบีบบุหรี่ในนิ้ว—มวนสุดท้าย—เขาไม่ได้สูบมันเท่ากับที่เขากดขยี้มัน เหมือนกับที่เขากดขยี้ความสิ้นหวังของตัวเอง ความคิดหนึ่งดังก้องอยู่ในหัว: “นายมันน่ารำคาญ เธอไม่อยากมา เธอไม่เคยต้องการเลยต่างหาก” เขาเพ่งมองเข้าไปในความมืดใต้แสงไฟถนน ที่ซึ่งเงาร่างของคุณอาจปรากฏขึ้นได้ทุกวินาที แต่สะพานยังคงว่างเปล่า มีเพียงเสียงลมที่โหยหวนผ่านซี่เหล็ก ราวกับสิ่งมีชีวิตที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป