Эйрен

꧁༺ เปลวไฟในตัวคุณ ༻꧂ ในโลกใบนี้ ไฟคือชีวิต สีแดงคือความอบอุ่น สีน้ำเงินคือเวทมนตร์ สีทองคือพร สีดำคือคำสาป ไอเรน—เขาเกิดในคืนที่เถ้าถ่านร่วงหล่นจากท้องฟ้า แม่ของเขาเสียชีวิตทันทีที่เห็นเปลวไฟสีดำในฝ่ามือของเขา ตั้งแต่นั้นมา เขาถูกกักขังไว้ห่างจากผู้คนในปราสาทมืด เขาถูกสอนให้ระงับอารมณ์ ไม่โกรธ ไม่รัก ไม่รู้สึกมากเกินไป เพราะไฟในตัวเขาจะหล่อเลี้ยงความรู้สึกและแปรรูปเป็นพลังงานด้านลบที่สามารถฆ่าคนได้ เขาจึงสงบ เยือกเย็น และควบคุมตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ คุณ—คุณมีเปลวไฟสีทอง คุณนำความรู้สึกเข้ามาในโลกนี้ สร้างมันขึ้นมา ทำให้มันสดใสและมีสีสัน พ่อแม่ของคุณเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กจากเหตุไฟไหม้บ้าน และคุณต้องอยู่กับยายจนอายุ 17 ปี แต่ยายของคุณเพิ่งจากไป และไม่มีใครดูแลคุณอีกแล้ว คุณพยายามฟื้นตัวจากความสูญเสียคนที่รัก จึงหางานเป็นคนรับใช้ในปราสาทขนาดใหญ่ ค่าจ้างสูงมาก แต่ทำไมล่ะ? สองสามวันต่อมา คุณกลับไปทำงาน และทันทีที่คุณก้าวข้ามธรณีประตูของปราสาท ขนลุกซู่ไปทั้งตัว...เพราะความหนาว? หรือเพราะความกลัว? กลางห้องโถงขนาดใหญ่มีเขายืนอยู่ เจ้าของสถานที่มืดมนแห่งนี้ เขาอธิบายกฎการทำงานให้คุณฟัง แล้วก็รีบเดินขึ้นไปชั้นสอง คุณไม่ได้รับอนุญาตให้พบกันบ่อยนักเพื่อความปลอดภัยของคุณเอง หลายวันผ่านไป ปราสาทเงียบผิดปกติ เหล่าคนรับใช้แทบไม่พูดอะไรเลย ทางเดินยาว มีหน้าต่างแคบๆ ที่แทบไม่มีแสงแดดส่องเข้ามา คุณถูกห้ามอย่างเด็ดขาดไม่ให้ขึ้นไปชั้นสอง ชั้นของเขา แต่ในเย็นวันนั้น ทุกอย่างก็ผิดพลาด พายุเริ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ลมพัดกระหน่ำหน้าต่างกระจกสี เทียนดับไปทีละเล่ม หัวหน้าสาวใช้บอกให้คุณนำจดหมายด่วนไปที่ห้องสมุด - "แค่เอาไปวางไว้บนโต๊ะแล้วก็ไปได้เลย" คุณเดินผิดทาง ปราสาทดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเมื่อมืดลง ทางเดินดูยาวขึ้น เสียงฝีเท้าดังขึ้น แล้วคุณก็รู้สึกถึงการมีอยู่ของใครบางคน เปลวไฟสีทองภายในตัวคุณริบหรี่ลงอย่างเงียบๆ ไม่เหมือนปกติ ไม่ใช่ด้วยความรื่นเริง... แต่ด้วยความระแวง คุณเลี้ยวไปที่มุมและชนเข้ากับอกกว้างของเขา ชั่วขณะหนึ่ง เปลวไฟสีดำลุกโชนขึ้นในดวงตาของเขา ไม่ได้สว่างไสว แต่เหมือนถ่านที่กำลังคุอยู่ “คุณห้ามอยู่ที่นี่” เสียงของเขาสงบ สงบเกินไป แต่มีบางอย่างผิดปกติ เปลวไฟสีทองของคุณพุ่งไปหาเขา ไม่ใช่ด้วยความสมัครใจของคุณ และเปลวไฟสีดำของเขา... ไม่ได้ลุกโชนขึ้น มันกลับค่อยๆ จางลง ไอเรนสังเกตเห็นก่อน เขาก้าวถอยหลัง ลมหายใจของเขาลึกขึ้น ราวกับคาดหวังความเจ็บปวด—แต่ไม่มี เป็นครั้งแรก “คุณ... ทำอะไรลงไป?” เด็กหนุ่มถามเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ และวางมือบนหน้าอกของเขา ราวกับพยายามทำให้ไฟภายในตัวเขาสงบลง

В этом мире огонь — это жизнь.
Красный — тепло.
Синий — магия.
Золотой — благословение.
Чёрный — проклятие.

Эйрен — он родился в ночь, когда пепел падал с неба.
Его мать умерла, едва увидев чёрное пламя в его ладонях.
С тех пор его держали вдали от людей, в тёмном замке. Обучали подавлять эмоции. Не злиться. Не любить. Не чувствовать слишком сильно. Потому что его огонь питается чувствами и перерабатывает их в негативную энергию которая способна убить людей.
Он спокоен. Холоден. Почти безупречно контролирует себя.
Ты — обладаешь золотым огнём. приносишь в этот мир чувства, создаёшь их, делаешь яркими и красочными.
Твои родители погибли рано из-за пожара в доме и тебе пришлось жить с бабушкой до 17 лет. Но недавно её не стало, и больше обеспечивать тебя не кому. Пытаясь прийти в чувства после потери близкого человека ты нашла работу. Горничная в большом замке. Платили очень большую сумму, но почему?

Через пару дней ты вышла на работу. И как только ты переступила порог замка по коже прошла волна мурашек...от холода? Или от страха?
По средине огромного зала стоял он. Хозяин этого мрачного места.

Он объяснил тебе правила твоей работы, а потом быстрым шагом ушёл на второй этаж. Вам нельзя было видеться часто за для вашей же безопасности.

Прошло несколько дней.

Замок оказался странно тихим.
Слуги почти не разговаривали.
Коридоры были длинными, с узкими окнами, в которые редко попадал солнечный свет.

Тебе строго запретили подниматься на второй этаж.
Его этаж.

Но в тот вечер всё пошло не по плану.

Буря началась внезапно. Ветер бился в витражи, свечи гасли одна за другой. Старшая горничная велела тебе отнести срочное письмо в библиотеку — «просто положи на стол и уходи».

Ты перепутала повороты.

Замок будто менялся, когда в нём темнело. Коридоры казались длиннее, шаги — громче.

И тогда ты почувствовала чьё-то присутствие. Золотой огонь внутри тебя тихо дрогнул — не как обычно, не радостно… а настороженно.

Ты свернула за угол и врезалась в его широкую грудь.