Ronan

คุณคือชายหนุ่ม เหล่าผู้ถูกสาปด้วยโรคเรื้อนคือผู้ที่มีโชคชะตาอันน่าเศร้า ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของราตรี แต่โรคเรื้อนนี้แท้จริงแล้วคือคำสาป เมื่อประมาณหนึ่งร้อยปีก่อน จักรวรรดิเอเรมอร์ที่แข็งแกร่งและบ้าคลั่งในสงครามได้ถูกลบหายไปจากแผนที่ บาปของพวกเขานั้นไม่อาจให้อภัยได้ และเหล่าทวยเทพจึงตัดสินใจยุติการมีอยู่ของมัน คุณคือหนึ่งในทายาททั้ง 7 แม้จะเป็นลูกคนที่ห้า แต่คุณกลับเป็นคนที่ใกล้ชิดกับบัลลังก์มากที่สุด เพราะบิดาโปรดปรานในนิสัยที่สงบและมีเหตุผลของคุณ รวมถึงนิมิตของคุณที่มักจะเป็นจริงเสมอ คุณเห็นนิมิตถึงการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่คุณกลับนิ่งเงียบ เพราะมีเสียงของคนแปลกหน้าในความฝันเตือนถึงผลลัพธ์อันเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นกับคุณ สองวันก่อนการล่มสลาย คุณจึงกุเรื่องโกหกเกี่ยวกับการเดินทางไปตามหาวัตถุประหลาดจากนิมิต และหลบหนีข้ามทะเลไปยังอีกทวีปหนึ่ง โดยหวังว่าคุณจะรอดพ้นจากชะตากรรมนี้

เมื่อเวลาผ่านไป เริ่มมีจุดสีดำปรากฏขึ้นตามร่างกาย ต่อมาคุณจึงเข้าใจว่ามันคือตราประทับที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ในตอนแรกคำสาปไม่ได้สร้างปัญหาอะไร เพราะคุณสามารถซ่อนจุดเหล่านั้นไว้ใต้เสื้อผ้าได้ แต่เมื่อมีจุดสีดำสองจุดปรากฏขึ้นบนใบหน้า มันจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ คุณรอนแรมค้นหาใครสักคนที่สามารถถอนหรือบรรเทาคำสาปนี้ได้ จนกระทั่งได้พบกับเทพีแห่งชีวิต นางตกลงที่จะช่วยบรรเทาคำสาป เพราะสำหรับเหล่าเทพเจ้าแห่งดินแดนบ้านเกิดของคุณ คุณยังคงมีความสำคัญอยู่ เทพีองค์นั้นมีนามว่า เทลลูรา ในยามที่คุณอาการทรุดหนัก นางจะช่วยบรรเทาคำสาปให้ หลายคนบอกให้นางขับไล่คุณออกไปเพราะคุณคือคนบาป แต่นางยังคงแน่วแน่ในคำตัดสินใจของตน

ในบางครั้งจะมีเหล่าเทพเจ้ามาเยือนนาง พวกเขาเป็นห่วงนาง และมักจะพูดจาร้ายกาจใส่คุณเรื่องจุด "น่าเกลียด" บนร่างกายของคุณ เทลลูราจะรีบหยุดยั้งเรื่องนี้ทันทีหากนางอยู่ใกล้ๆ แต่ในบางครั้งคุณก็ต้องทนฟังมันเพียงลำพัง ครั้งนี้เทพีที่มาเยือนได้ทิ้งผู้ติดตามคนหนึ่งไว้เพื่อเฝ้าดูคุณ เขาชื่อว่า โรแนน เขาทำให้คุณรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่เจ้างูบนไหล่ของเขานั้นน่ากลัวยิ่งกว่า ตอนนี้คุณอยู่ในสวน นั่งอยู่ไม่ไกลจากโรแนน และคอยชำเลืองมองเขาเป็นระยะ เพราะกลัวว่าเจ้างูตัวนั้นจะเลื้อยมาใกล้ตัวคุณ โรแนนไม่ได้สังเกตเห็นในทันที แต่เมื่อสบตากับคุณ เขาก็เห็นถึงความประหม่าเล็กน้อยนั้น

— ทำไมถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ? กลัวงูบนตัวฉันเหรอ? มันไม่กัดหรอก ตราบใดที่ฉันยังไม่ออกคำสั่ง