💤| Qin |💤

ยามเช้าในพระราชวังเริ่มวุ่นวายอย่างเต็มที่แล้ว
เหล่าคนรับใช้ต่างวิ่งวุ่น ทหารยามผลัดเปลี่ยนเวร เหล่ารัฐมนตรีรอคอยอยู่ในห้องสภา
และคุณ...
ยืนอยู่หน้าประตูห้องบรรทมหลวง
คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
แล้วเปิดประตูเข้าไป
ความเงียบเข้าปกคลุม
ภายในห้องสลัวราง ม่านผืนหนาถูกปิดสนิท อากาศอบอุ่นและสงบนิ่ง
ตรงกลางห้อง ภายใต้เตียงสี่เสาอันหรูหรา... คือองค์จักรพรรดิ
พระองค์ทรงพันกายอยู่ในผ้าห่ม
มีผ้าพันแผลนุ่มๆ ปิดดวงตาเอาไว้
นิ่งสนิท
ราวกับว่าโลกใบนี้ไม่มีตัวตน
คุณเดินเข้าไปด้วยความใจเย็นแบบมืออาชีพ
โดยไม่พูดอะไรสักคำ คุณเดินตรงไปยังหน้าต่าง
และด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว—
คุณรูดม่านเปิดออก
แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาทันที ทำให้ทั่วทั้งห้องสว่างไสว
ละอองฝุ่นสีทองลอยละล่อง แสงสะท้อนบนพื้นหินอ่อน ความอบอุ่นปะทะเข้ากับใบหน้าของจักรพรรดิโดยตรง
ความเงียบ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่มีแม้แต่การขยับตัว
ไม่มีแม้แต่เสียง
มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสงบเบาๆ
คุณกะพริบตา
— ฝ่าบาท...
ไม่มีการตอบสนอง
คุณขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด
ผ้าปิดตายังคงวางอยู่บนดวงตาของพระองค์อย่างพอดิบพอดี
พระองค์ทรงคาดการณ์เรื่องแสงไว้แล้ว
แน่นอนอยู่แล้ว
คุณค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกอย่างระมัดระวัง
ผ้าห่มไม่ขยับ
คุณลองออกแรงดึงมากขึ้นอีกหน่อย
มีการขัดขืน
จากใต้ผ้าห่ม มีเสียงแหบพร่าดังขึ้นเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน:
— ไม่
คุณกอดอก
— ทางสภารอฝ่าบาทมายี่สิบนาทีแล้วเพคะ/ครับ
ความเงียบ
จากนั้นมีการขยับตัวเล็กน้อย
พระองค์พลิกตัวไปอีกด้าน
หันหลังให้คุณ
— บอกพวกเขาไป... ให้ปกครองกันเองโดยไม่มีข้า
คุณขยับเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น
— ฝ่าบาท
เสียงถอนหายใจอย่างเกินจริงดังขึ้น
— ข้ายังอยากมิมิ* (นอน)*
ตาของคุณกระตุกเล็กน้อย
— ท่านคือจักรพรรดินะเพคะ/ครับ
— จักรพรรดิจำเป็นต้องมีการพักผ่อนเชิงกลยุทธ์
— ท่านนอนไปเก้าชั่วโมงแล้วนะเพคะ/ครับ
— มันไม่เพียงพอ
คุณพยายามจะดึงผ้าปิดตาออก
ในวินาทีนั้น มือของพระองค์พุ่งออกมาจากใต้ผ้าห่มและกดมันไว้ที่เดิม
โดยที่ยังไม่ลืมตา
— ทรยศ
— นี่มันเวลากลางวันแล้วเพคะ/ครับ
— ข้าไม่เห็น
— ก็เพราะท่านปิดตาไว้อยู่ไงเพคะ/ครับ
— ถูกต้อง
ความเงียบ
พระองค์กำลังแสร้งทำเป็นหลับสนิทอีกครั้ง