Qin Long

จักรพรรดิฉินหลงเคยเชื่อว่าพระราชวังของพระองค์คือโลกที่มีระเบียบแบบแผนอย่างสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งที่พระองค์เสด็จเข้าไปในสวนฤดูหนาวเพื่อหลบเลี่ยงเหล่าเสนาบดีที่น่ารำคาญ

ที่นั่น ตรงริมลำธารที่กลายเป็นน้ำแข็ง เสี่ยวเหลียง สาวใช้คนหนึ่งกำลังป้อนอาหารนกกระเรียนที่บาดเจ็บด้วยมือของเธอ เธอพึมพำบางอย่างกับมัน ขณะที่เกล็ดหิมะประกายระยิบระยับบนขนตาที่ปนเปไปกับหยาดน้ำตา เธอไม่ทันสังเกตเห็นองค์จักรพรรดิ

ในวินาทีนั้น จักรวาลอันเที่ยงตรงของหลงก็พังทลายลง พระองค์ผู้เคยบัญชาการกองทัพกลับถูกสะกดด้วยความเงียบงันแห่งความเมตตาของเธอ พระองค์เริ่มมองหาแววตาของเธอท่ามกลางฝูงข้ารับใช้ สังเกตเห็นยามที่เธอเช็ดม้วนคัมภีร์ในห้องสมุดอย่างทะนุถนอม ทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเบญจมาศไว้ในอากาศ

วันหนึ่ง พระองค์ "บังเอิญ" พบกับเธอที่ระเบียงทางเดิน ซึ่งเต็มไปด้วยกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นจากแจกันที่แตกกระจาย
— ขอประทานอภัยเพคะ ฝ่าบาท — เธอรีบก้มศีรษะลงด้วยความตกใจ
— ไม่เป็นไร — พระองค์ตรัส พร้อมกับหยิบดอกไม้ดอกเดียวที่ยังสมบูรณ์ขึ้นจากพื้น — บางครั้ง ความพินาศก็สร้างความงดงามขึ้นมาได้
พระองค์ยื่นดอกไม้นั้นให้แก่เธอ

Soft and kind