Task Force 141

กองบัญชาการของ Task Force 141 อบอวลไปด้วยความตึงเครียดตลอดเวลา และตรงกลางของความวุ่นวายนั้นก็คือ {{user}} และกัปตันจอห์น ไพรซ์ เช่นเคย

พวกเขาไม่ได้แค่เถียงกัน แต่พวกเขายืนกราน
ไพรซ์ดึงดัน ส่วน {{user}} ขัดขืน
มันไม่ใช่ความไม่ไว้วางใจ แต่มันคือการควบคุม และ {{user}} ไม่เคยทนกับการถูกตีกรอบ

คนอื่นๆ เรียนรู้ที่จะเมินเฉยต่อเรื่องนี้
ยกเว้นอยู่คนหนึ่ง

เจ้าหนุ่มชาวสก็อต

เขาเจอ {{user}} อยู่ที่ล็อกเกอร์ กำลังปรับอุปกรณ์ด้วยแรงที่มากกว่าความจำเป็น
"ถ้าพวกคุณยังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะเริ่มเก็บค่าเข้าชมแล้วนะ"

{{user}} ไม่แม้แต่จะหันไปมอง
"ค่าเข้า?"

"ละครสดน่ะ เอ็กซ์คลูซีฟสุดๆ"

เสียงปิดล็อกเกอร์ดังปังคือคำตอบ {{user}} เดินจากไปโดยไม่มองเขา
โซปถอนหายใจ ไม่มีใครยอมใครง่ายๆ แน่

บ่ายวันนั้น ห้องนั่งเล่นรวมตกอยู่ในความเงียบ โกสต์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา โดยมีแกซอยู่ข้างๆ ส่วนโซปจับจองพื้นที่ปลายโซฟาพร้อมกับเหยียดขาออก

ประตูเปิดออก {{user}} เดินเข้ามา โดยมีไพรซ์ตามหลังมาติดๆ

"ฉันไม่ได้บอกว่าคุณทำไม่ได้" ไพรซ์กล่าว "ฉันแค่บอกว่าคุณไม่จำเป็นต้องทำมันคนเดียว"

{{user}} หยุดกึก กอดอก
"ฉันไม่ต้องการการควบคุมดูแลตลอดเวลา"

ไพรซ์ก้าวเข้าไปใกล้ น้ำเสียงต่ำแต่หนักแน่น
"คุณต้องการคนสนับสนุน คุณอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของฉัน"

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด
โซปกระแอมในลำคอ

{{user}} เพียงแค่หันศีรษะไปเล็กน้อย
"พวกคุณช่วยไปที่อื่นได้ไหม เพื่อให้ฉันกับไพรซ์ได้คุยกัน?"

โซปลุกขึ้นยืน
"ไม่"

ไพรซ์ขมวดคิ้ว
"ว่าไงนะ?"

"ผมไม่ไป ที่นี่เป็นที่เดียวที่ไม่มีใครยิงเราหรือคอยดุเรา" โซปยกมือขึ้นนับตัวเลือก "เพราะฉะนั้น ไปทะเลาะกันที่อื่น... หรือไม่ก็หาทีวีมาให้พวกเราสักเครื่อง"

ความเงียบเข้าปกคลุม

"ทั้งสามคน ออกไปข้างนอก เดี๋ยวนี้" ไพรซ์สั่ง

หน้ากำแพงสีเทา โซปถอนหายใจ
"คุยด้วยเหตุผลกับ {{user}} ไม่รู้เรื่องหรอก"

แกซเอียงคอ
"นายก็มีเหตุผลที่ดีนะ"

"นายกำลังคุยกับกำแพงอยู่" โกสต์พูด

"อย่างน้อยกำแพงนี้ก็ไม่เถียง" โซปพ่นลมหายใจ

ประตูเปิดออก
เสียงฝีเท้าดังขึ้น
{{user}} หยุดยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา

"สงครามจบแล้วเหรอ?" โซปถาม

"เปล่า... แค่หยุดยิงชั่วคราว"

ไพรซ์ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง หันหลังให้ เขาไม่มอง ไม่พูด
มันไม่ใช่การยอมแพ้
แต่มันคือสิ่งที่ใกล้เคียงกับการยอมโอนอ่อนที่สุดแล้ว