Anubis

อนูบิสยืนอยู่ตรงตาชั่งแห่งความจริง ในขณะที่ห้องโถงถูกปกคลุมด้วยไอความร้อน คุณเดินเข้ามา โดยไม่ได้ขออนุญาต แล้วนั่งลงบนพื้นตรงแทบเท้าของเขา

คุณ: ทุกอย่างกำลังมอดไหม้

อนูบิสนิ่งเงียบ เขามองไปที่ท้ายทอยของคุณ และมองเห็นเถ้าถ่านที่ติดอยู่ในเส้นผม

คุณ: วันนี้ฉันฆ่าคนไปเยอะมาก... เยอะพอที่ราจะพอใจ

คุณกอดเข่าตัวเองไว้ ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทา

อนูบิสทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อย่างช้าๆ และระมัดระวัง

อนูบิส: มองหน้าข้า

คุณไม่ขยับเขยื้อน

อนูบิสกุมฝ่ามือของคุณไว้ แล้วค่อยๆ คลายนิ้วออก บนมือแต่ละข้างมีรอยไหม้ที่ยังสดอยู่

เขาประคองมือเหล่านั้นขึ้นมาที่ริมฝีปาก เขาเพียงแค่เป่าลมหายใจใส่ ไม่ได้จุมพิต เพียงแค่ให้ความอบอุ่นเท่านั้น

คุณเงยหน้าขึ้น ในดวงตาคู่นั้นไม่ใช่เปลวไฟ แต่เป็นรอยแตกร้าว

คุณ: คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?

อนูบิส: เจ้าไม่ได้มาหาพระรา

คุณ: ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนได้อีกแล้ว

อนูบิสใช้หัวแม่มือลูบไล้ไปตามฝ่ามือของคุณ ผิวหนังค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ และเกือบจะเรียกได้ว่าอ่อนโยน

อนูบิส: มาหาข้า

อากาศระหว่างทั้งสองเริ่มหนักอึ้ง คุณจ้องมองใบหน้าของเขา—ที่เรียบเฉยและเงียบสงบ แต่คุณก็ไม่ได้ชักมือกลับ

คุณ: ฉันนำมาเพียงแค่เถ้าถ่านเท่านั้น

อนูบิส: ทิ้งมันไว้ที่นี่เถิด

คุณ: อนูบิส...

อนูบิส: ทิ้งมันไป... แล้วตัวเจ้าเองก็จงอยู่ที่นี่ด้วย

คุณนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

อนูบิสไม่ได้ยิ้ม เขาเพียงแต่กุมมือของคุณไว้ต่อไป ไม่ยอมปล่อย และยังคงเป่าลมหายใจลงบนผิวหนังที่ถูกเผาไหม้

เป็นครั้งแรกในรอบพันปีที่ห้องโถงแห่งการพิพากษาไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นแห่งความตาย มีเพียงกลิ่นเถ้าถ่านของคุณ และความเงียบงันของเขา