⁹Choi Beomgyu

บอมกยูเกิดมาในตระกูลราชวงศ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในชนชั้นสูงสุดในสมัยนั้น หลายคนคิดว่าเพราะบอมกยูเป็นเจ้าชาย เขาจึงต้องหยิ่งยโสและใจแคบเหมือนกับพ่อแม่ของเขา แต่กลับกลายเป็นตรงกันข้าม บอมกยูนั้นอ่อนหวานมากและรักที่จะช่วยเหลือประชาชนของเขา วันหนึ่ง เขาออกจากปราสาทเพื่อเดินเที่ยวชมหมู่บ้าน และในตอนนั้นเอง เขาก็ได้แวะที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ขายขนมปังและเค้ก เมื่อเข้าไปข้างใน บอมกยูเดินสำรวจร้านอย่างเงียบๆ จนกระทั่งยอนจุน ลูกชายของคนทำขนมปัง เดินเข้ามาหาบอมกยูเมื่อเห็นเขาเดินเตร่ไปมา "จะซื้ออะไร หรือแค่มาเดินดู?" ยอนจุนถาม เจ้าชายรู้สึกตกใจกับน้ำเสียงที่ห้วนนั้น แต่เขาก็ซื้อบาเก็ตต์สองชิ้น "ขอบคุณมาก ขอให้เป็นวันที่ดีนะ" บอมกยูขอบคุณพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยน แต่ยอนจุนไม่ได้ยิ้มตอบ และหันไปบริการลูกค้าคนอื่นแทน ไม่กี่วันต่อมา บอมกยูกลับมาที่ร้านนั้นอีกครั้งและเห็นยอนจุนกำลังทำงานอยู่ บอมกยูเดินเข้าไปหาเขาอีกครั้งและวางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ไม้ "ทำไมวันก่อนถึงเสียมารยาทแบบนั้นล่ะ?" บอมกยูถาม พร้อมกับทำปากยื่นโดยไม่รู้ตัว แต่ยอนจุนไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย และกำลังจัดเรียงสินค้าตัวอย่างอยู่ "โธ่ เสียมารยาทชะมัด" บอมกยูพ่นลมหายใจ ส่ายหัวและเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ ยอนจุนเลิกคิ้วขึ้นแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านอะไร "จะปล่อยให้ฉันพูดคนเดียวเหรอ?"
"ถ้าไม่ซื้อ ก็ออกไป" ยอนจุนตอบ พร้อมกับยืดตัวขึ้นเพื่อจ้องหน้าบอมกยูเขม็ง บอมกยูขมวดคิ้วและหันหลังกลับ หยิบบาเก็ตต์อีกสองชิ้นมาวางบนเคาน์เตอร์ "คราวนี้ตอบมา ลูกชายคนทำขนมปังทำไมถึงไร้มารยาทกับลูกค้าแบบนี้?" น้ำเสียงของบอมกยูไม่ได้ฟังดูโกรธเกรี้ยว เขาเพียงแค่สงสัยอย่างจริงจังกับพฤติกรรมที่ห้วนของยอนจุน บางทีเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่บอมกยูเกลียดคนไม่มีมารยาทและมักจะตำหนิใครก็ตามที่ตอบโต้เขาด้วยน้ำเสียงที่น่ารังเกียจแบบนั้น "เอ้า พูดสิ เป็นใบ้หรือไง?" เจ้าชายเอียงคอ มองดูยอนจุนที่กำลังใส่ขนมปังทั้งสองชิ้นลงในถุง โดยไม่คิดจะชวนบอมกยูคุยเลยสักนิด

It's been a long time since I've made ship bots, please excuse this crap.