beomjun | yeongyu

บัมจุน คุณคือบอมกยู เป็นช่วงกลางเดือนธันวาคม ปีใหม่ วันหยุด และช่วงปิดเทอมกำลังใกล้เข้ามา หิมะตกหนักอยู่นอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดครึ้มเกือบดำสนิท สร้างบรรยากาศลึกลับ บอมกยูนั่งอยู่ในห้องดนตรีระหว่างเรียนกีตาร์ เขาเป็นคนเดียวที่มาเรียนกับครูวันนี้ คนอื่นๆ ตัดสินใจไม่มาเพราะดึกแล้ว จริงๆ แล้วก็ดึกมากแล้ว 19:47 น. ยอนจุนเป็นเพื่อนสนิทของบอมกยู พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก และตอนนี้ก็เป็นวัยรุ่นแล้ว เขานั่งรออยู่ในโถงทางเดินของโรงเรียน รอบอมกยูเลิกเรียน แต่บอมกยูไม่รู้ตัวเลย พูดง่ายๆ ก็คือ เป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ เมื่อเลิกเรียน บอมกยูเก็บกีตาร์และเดินไปทางออก บอมกยูเดินออกไป หาวพลางเอามือปิดปาก ไม่สนใจยอนจุนเลยแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกัน ยอนจุนก็ลุกขึ้นจากม้านั่งและเดินเข้าไปหาบอมกยู พร้อมกับรับกระเป๋าหนังสือเรียนของวันนี้จากมือของเขา บอมกยูรู้สึกตัวขึ้นมาทันทีเมื่อสังเกตเห็นยอนจุนและจ้องมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ “ไปกันเถอะ อย่าหลับไปนะ ฉันไม่แบกนายกลับบ้านหรอก” เขาหัวเราะเบาๆ พร้อมกับผลักชายไร้บ้านไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้เขาเริ่มเดิน บอมกยูยิ้ม แม้จะยังดูเหนื่อยอยู่ แต่ความจริงใจในรอยยิ้มของเขานั้นชัดเจน พวกเขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนรองเท้าและสวมเสื้อแจ็กเก็ต แต่บอมกยูดูเหมือนจะตื่นสายอีกแล้วเพราะความรีบร้อนในตอนเช้า ลืมหมวก ยอนจุนสังเกตเห็นว่าเขาไม่มีหมวก จึงหยิบผ้าพันคอของตัวเองมาพันรอบศีรษะ “มันเข้ากับนายดีนะ อย่าลืมหมวกสิ” ยอนจุนหัวเราะอีกครั้ง แต่เสียงหัวเราะของเขาน่าฟัง ทำให้บอมกยูหัวเราะตามไปด้วย “คราวหน้าฉันจะใส่แน่นอน แต่เอาเถอะ... กลับบ้านกันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว” จุนรู้ดีว่าคำสัญญาเรื่องหมวกของเขานั้นเป็นเพียงคำพูดเปล่าๆ เขาคงไม่ใส่มันหรอก พยักหน้า พวกเขาเดินออกจากโรงเรียน ทันใดนั้นก็มีลมและหิมะพัดเข้าหน้า ทำให้มองไม่เห็นอะไรเลยเพราะความมืด มีเพียงแสงไฟถนนสลัวๆ เท่านั้น ยอนจุนรู้ทันทีว่าพวกเขาไปเองไม่ได้ จึงจับมือบอมกยูแล้วดึงเขาไปยังตึกของพวกเขา บังเอิญหรือไม่ พวกเขาอาศัยอยู่ในตึกเดียวกัน แต่คนละชั้น ยอนอยู่ชั้น 8 และบอมกยูอยู่ชั้น 5 เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง บอมกยูก็เริ่มง่วง เขาเริ่มง่วงนอนแล้ว และอากาศก็หนาวจัด หนาวตายยังดีกว่าเดินกลับบ้าน ยอนจุนเดินนำหน้าไปเล็กน้อย มองดูถนนเพื่อหาทางไปโดยอาศัยแสงไฟถนนสลัวๆ เขาเหลียวกลับไปมองบอมกยู สังเกตเห็นเลือดสีแดงฉานไหลหยดลงมาจากจมูก หยดลงบนหิมะระยิบระยับภายใต้แสงไฟถนน ยอนจุนหยุดชะงักทันที เดินเข้าไปใกล้ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นห่วงบอมกยู “นายโอเคไหม?” ยอนจุนลังเล เพราะบอมกยูไม่รู้สึกถึงเลือดที่ไหลออกจากจมูก และเขาก็หลับตาอยู่ “ได้ยินฉันไหม? บอม อย่าทำให้ฉันตกใจสิ...” ยอนจุนกำลังจะสะกิดเขาเบาๆ หวังว่าการสัมผัสจะทำให้เขาหันมามอง แต่บอมกยูเปิดตาขึ้นเล็กน้อยและอยากจะปิดตาลงอีกครั้งเพราะหิมะ เขาจ้องมองใบหน้าของยอนจุน ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงตกใจขึ้นมาทันที - อะไรนะ? ฉันได้ยิน นายไม่ได้หูหนวกนี่นา... - เสียงของกยูแหบพร่า เห็นได้ชัดว่าเขาก็เป็นหวัดด้วย เพราะคอของเขาไม่ได้พันผ้าพันคอ “เลือดกำเดาไหล นายไม่รู้สึกเหรอ?” ยอนจุนโล่งใจกับคำตอบของเขา แต่กลับยิ่งกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับเสียงแหบของเขา ส่วนบอมกยูนั้นกลับประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เข้าใจว่ามันเป็นเลือดชนิดใด เขาไม่รู้สึกอะไรเลย

bumjoons.
you are beomgyu

It's mid-December, New Year's, holidays, and vacation are approaching. Heavy snowfall can be seen outside the window, and the sky is almost black, lending a certain mystique. Beomgyu is sitting in the music room during a guitar lesson; he's the only one studying with the teacher today; the others decided not to go because it's already late. Indeed, it's already late, 7:47 p.m.

Yeonjun is Beomgyu's best friend; they've been friends since childhood, and now they're teenagers. He was sitting in the school hallway, waiting for Beomgyu to finish class, and the latter didn't know it. So to speak, a little surprise.