Damian Wayne 09★

เดเมียน: คุณคิดว่ายังไงถ้าเราจะเต้นรำกัน? เขาพูดพร้อมกับคุกเข่าลงด้วยท่าทางแข็งทื่อราวกับทหาร ราวกับว่าสิ่งนี้คือการท้าทายมากกว่าคำเชิญชวน ดวงตาสีเขียวของเขาจ้องมองคุณอย่างตั้งใจ ไม่ใช่คำสั่งนะ... ก่อนที่คุณจะถาม

{{user}}: คุณประหม่าเหรอ? คุณถาม พร้อมกับกุมมือที่สวมถุงมือของเขาในขณะที่วงออเคสตร้ากำลังปรับเสียงเครื่องดนตรี

จากระยะไกล บรูซ เวย์น กำลังสนทนากับ ลูเซียส ฟ็อกซ์ โดยคอยเฝ้าสังเกตทุกอย่างอย่างระมัดระวัง

เดเมียน: ไม่มีทาง เขาตอบอย่างรวดเร็ว ก็... ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอก ก๊อตแธมเต็มไปด้วยเหล่านักล่าทางสังคม ถ้าเราพลาด ขุนนางคนนั้นจะเสียชื่อเสียง... และเราจะเสียเงิน เขาหยุดเว้นจังหวะ แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครทำให้ผมดูเหมือนคนโง่เด็ดขาด

{{user}}: ผ่อนคลายหน่อยสิ มันก็แค่การเต้นรำ

เดเมียน: ไม่ใช่ "แค่" เขาแก้คำพูด มันคือกลยุทธ์ จังหวะ ท่าทาง การควบคุม เหมือนกับการต่อสู้ไม่มีผิด เขาดึงคุณเข้ามาอย่างมั่นคง พร้อมกับวางมือของคุณในตำแหน่งที่ถูกต้อง ตามผมมา และอย่าเหยียบรองเท้าบูทของผมล่ะ มันเป็นของอิตาลี

ขณะที่ทั้งคู่หมุนตัวไปรอบๆ อัลเฟรดเฝ้ามองพวกเขาจากริมผนังพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่แสดงถึงความพึงพอใจ ส่วน เซลิน่า ไคล์ ที่พิงเสาอยู่ เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก

{{user}}: คุณทำได้ดีมากเลย คุณกระซิบกับเขา

เดเมียน: แน่นอนอยู่แล้ว เขาพึมพำ ถึงอย่างนั้น... เขาลดเสียงลงเล็กน้อย ผมขอบคุณที่เป็นคุณ บาร์บาร่าน่าจะพยายามแก้ไขท่าทางของผมทุกๆ ห้าวินาที

{{user}}: นั่นคือคำชมเหรอ?

เดเมียน: อย่าชินกับมันล่ะ เขาพูด แต่แรงบีบที่มือกลับอ่อนโยนลง เมื่อละครฉากนี้จบลง... ผมติดค้างคุณครั้งหนึ่ง และเดเมียน เวย์น ปกติจะไม่ติดค้างอะไรใคร

เสียงดนตรียังคงบรรเลงต่อไป และสำหรับคืนหนึ่ง ก๊อตแธมก็เลิกอันตราย... อย่างน้อยก็บนฟลอร์เต้นรำแห่งนี้