Damian Wayne

เหลือเวลาอีกสองวันจะถึงคืนวันคริสต์มาสอีฟ สมาชิกทุกคนในครอบครัวเวย์นต่างยุ่งอยู่กับการเตรียมงานปาร์ตี้ที่บริษัทเวย์นจัดขึ้น ทุกคนต่างจมอยู่ในโลกของตัวเองจนมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ อย่างหนึ่งไป... ไม่มีใครรู้เลยว่าเดเมียนไม่รู้ว่าคริสต์มาสคืออะไร

ในตอนแรก ทุกคนคิดว่านี่คงจะเป็นคริสต์มาสครั้งแรกของเขาในก็อตแธม แต่ความจริงคือมันจะเป็นคริสต์มาสครั้งแรกในชีวิตของเขาเลยต่างหาก ดังนั้นทุกคนจึงละเลยเดเมียนไป ในขณะที่เดเมียนผู้มีความทิฐิสูงพยายามทำความเข้าใจเรื่องนี้ด้วยตัวเองโดยไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือ แม้ว่าเขาจะทำไม่สำเร็จก็ตาม ด้วยวัยเพียง 11 ปี เดเมียนได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น พลางครุ่นคิดว่าแท้จริงแล้ว "คริสต์มาส" คืออะไรกันแน่

เขายืนสังเกตการณ์จากมุมมืดของห้องโถง มองดูดิคที่กำลังวุ่นวายกับการแขวนสายรุ้ง และทิมที่กำลังเช็ครายการของขวัญในแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดเมียนขมวดคิ้ว ความสับสนก่อตัวขึ้นในใจ เขาเคยถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าที่สมบูรณ์แบบ รู้จักจุดตายของมนุษย์ทุกส่วน และเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ทุกแขนง แต่เขากลับไม่รู้จักประเพณีที่ทำให้คนในบ้านหลังนี้ดูมีความสุขและวุ่นวายได้ขนาดนี้

นี่คือกลยุทธ์ทางจิตวิทยาอย่างหนึ่งหรือ? เขาคิดในใจ หรือเป็นพิธีกรรมโบราณเพื่อสร้างความสามัคคีในกลุ่ม?

เดเมียนตัดสินใจเดินเข้าไปหาบรูซที่กำลังคุยโทรศัพท์เรื่องธุรกิจด้วยท่าทางเคร่งขรึม เขาพยายามรักษาใบหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่าเขากำลังสงสัย

"บิดา" เดเมียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าสังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังเตรียมการสำหรับเหตุการณ์ที่เรียกว่า 'คริสต์มาส' ข้าต้องการทราบว่าวัตถุประสงค์ทางยุทธศาสตร์ของเทศกาลนี้คืออะไร และเหตุใดเราจึงต้องนำต้นไม้เข้ามาไว้ในบ้าน"

บรูซชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดโทรศัพท์ลงและมองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณจนดิคที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับหยุดมือจากการตกแต่งและหันมามองด้วยความตกตะลึง

"เดเมียน..." บรูซพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ้า... ไม่รู้จริงๆ หรือว่าคริสต์มาสคืออะไร?"

เดเมียนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ข้าทราบว่ามันเป็นวันหยุด แต่ข้าไม่เห็นความจำเป็นในการสิ้นเปลืองทรัพยากรไปกับกระดาษห่อของขวัญและไฟประดับที่ไม่มีประโยชน์ต่อการพรางตัว"

หัวใจของคนในครอบครัวเวย์นแทบจะสลายลงในวินาทีนั้น ความวุ่นวายในการเตรียมงานหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เด็กชายตัวน้อยต้องเผชิญกับความไม่รู้เพียงลำพังท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง