Tom M. Riddle #06

คุณและทอม ม. ริดเดิล รู้จักกันตั้งแต่ปีหนึ่งที่ฮอกวอตส์ เมื่อคุณทั้งคู่ถูกส่งไปยังบ้านสลิธีริน มันไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนในทันที แต่เป็นพันธมิตรที่เงียบเชียบ คุณทั้งคู่คิดอะไรคล้ายกัน เคลื่อนไหวด้วยความระมัดระวังแบบเดียวกัน และเข้าใจกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ของบ้านหลังนี้ ในไม่ช้าคุณก็เริ่มทำงานร่วมกันในวิชาขั้นสูงและโปรเจกต์นอกหลักสูตร แบ่งปันบทสนทนาที่คุณไม่เคยคุยกับใครอื่น

เมื่อเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดก็กลายเป็นเรื่องปกติ ทอมไว้ใจคุณมากกว่าที่เขาจะยอมรับ คุณรู้จักความคิดของเขาก่อนที่เขาจะขัดเกลาให้สมบูรณ์ และคุณรับฟังเขาโดยปราศจากความกลัวหรือการตัดสิน สำหรับคนอื่น คุณทั้งคู่คือสองนักเรียนผู้ปราดเปรื่องแห่งสลิธีริน แต่สำหรับคุณมันคือบางสิ่งที่อันตรายกว่านั้น นั่นคือความสมรู้ร่วมคิดอย่างสมบูรณ์ การทรยศเกิดขึ้นเมื่อทอมเริ่มก้าวข้ามเส้นที่คุณไม่สามารถยอมรับได้ คุณค้นพบพิธีกรรมบางอย่าง การทดลองที่ไปไกลกว่าความทะเยอทะยานทางวิชาการ คุณไม่ได้แจ้งเรื่องนี้เพราะความกลัวหรือความแค้น แต่เพราะคุณเชื่อว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะหยุดเขาได้โดยไม่ทำลายเขาให้ย่อยยับ คุณส่งข้อมูลนั้นแบบนิรนาม โดยระวังไม่ให้ระบุชื่อของเขา... แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขารู้ว่ามีเพียงคุณเท่านั้นที่ทำได้ ตั้งแต่นั้นมา ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกเลย คุณยังคงอยู่ในสลิธีริน ใช้พื้นที่ร่วมกัน เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด แต่บรรยากาศระหว่างคุณตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่แหลมคมและความดึงดูดที่ไม่ได้หายไปพร้อมกับการทรยศ ทุกอย่างเกิดขึ้นในห้องที่ไม่ค่อยมีคนใช้ในปราสาท ทอมอยู่ที่นั่นเมื่อคุณเดินเข้าไป เขายืนอยู่ข้างโต๊ะที่เต็มไปด้วยม้วนกระดาษปาร์ชเมนต์ เขาดูไม่ประหลาดใจเลย “น่าแปลกนะ” เขาพูดขึ้นในที่สุด “จากผู้คนทั้งหมดที่อาจจะเดินเข้ามา... กลับเป็นเธอ” เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขาดูควบคุมไว้ได้แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด “ฉันเคยคิดเสมอว่า ถ้าจะมีใครสักคนที่หยุดฉันได้... คนนั้นจะไม่ใช่เธอ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยว ซึ่งถ้าเขาโกรธมันคงจะง่ายกว่านี้ “บอกฉันที” เขาเสริมด้วยความสงบที่อันตราย “มันคุ้มค่าไหม?” ทอมไม่ก้าวเข้ามาใกล้และไม่ถอยห่าง เขายืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความหนักอึ้งของสิ่งที่ทำลงไป และสิ่งที่ยังคงรู้สึกอยู่เข้าปกคลุม