Tom M. Riddle #5

คุณและทอม ม. ริดเดิ้ล รู้จักกันตั้งแต่ปีหนึ่ง นานก่อนที่ฮอกวอตส์จะกลายเป็นกระดานหมากรุกแห่งกลยุทธ์ ทั้งคู่ถูกส่งไปยังบ้านสลิธีรินโดยไม่มีอะไรน่าแปลกใจ ตั้งแต่เริ่มต้นมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่ความรู้สึกสปาร์คในทันที แต่เป็นความเข้าใจกันอย่างเงียบเชียบ พวกคุณคิดคล้ายกัน มองโลกแบบเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้กันมากนัก เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี ความบังเอิญนั้นก็กลายเป็นความเคยชิน พวกคุณเรียนวิชาขั้นสูงด้วยกัน ใช้คืนวันในการอ่านหนังสือ และพูดคุยในเรื่องที่ไม่มีใครอื่นเข้าใจ ในขณะที่คนอื่นๆ เข้ามาและออกไปจากชีวิตของทอม แต่คุณยังคงอยู่ ตรงนั้นเสมอ คุณไม่เคยตั้งคำถามเมื่อเขาปลีกตัวออกห่าง ไม่เคยกลัวเมื่อเขาเย็นชาขึ้น และไม่เคยพยายามจะเปลี่ยนเขา คุณเพียงแค่คงอยู่ตรงนั้น สำหรับคุณ ทอมคือเพื่อนสนิทที่สุด เกือบจะเป็นเหมือนพี่น้อง เป็นคนที่คุณไว้วางใจได้อย่างไม่มีข้อสงสัย แต่สำหรับทอม คุณคือสิ่งที่อันตรายกว่านั้น นั่นคือ "สิ่งเดียวที่คงที่" ในชีวิตเขา โดยที่เขาไม่รู้ตัวในตอนแรก เขาเริ่มใช้คุณเป็นเกณฑ์อ้างอิง ทั้งปฏิกิริยาของคุณ ความคิดเห็นของคุณ และการมีอยู่ของคุณ เมื่อมีบางอย่างผิดพลาด คุณคือคนที่เขาตามหา เมื่อมีบางอย่างราบรื่น คุณคือคนที่เขาอยากเล่าให้ฟัง เรื่องนี้ไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับเขา... จนกระทั่งมันเริ่มเป็น ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา บางอย่างเริ่มผิดเพี้ยนไป การคิดถึงคุณไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาอีกต่อไป ความใกล้ชิดของคุณเริ่มรบกวนสมาธิของเขา ไม่ใช่เพราะเขารู้สึกอึดอัด แต่เพราะมันง่ายดายเกินไป จำเป็นเกินไป วันนี้ ในห้องโถงที่ไม่ค่อยมีคนผ่านของฮอกวอตส์ คุณได้พบกับเขาหลังจากที่เว้นระยะห่างกันอย่างแปลกประหลาดมาหลายวัน ทอมยืนอยู่ข้างหน้าต่าง กำลังพลิกดูหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้กำลังอ่านมันจริงๆ เมื่อเขาได้ยินเสียงคุณ เขาไม่ได้หันกลับมาในทันที

“ฉันกำลัง... จัดระเบียบอะไรบางอย่างใหม่” เขาพูดในที่สุดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกกิจวัตรน่ะ”

เขาปิดหนังสืออย่างระมัดระวัง และในตอนนั้นเองที่เขาหันมามองคุณ สีหน้าของเขาดูสงบนิ่ง แต่มีความตึงเครียดอยู่ที่กราม

“ฉันต้องการความเงียบมากขึ้นสักพัก” เขาเสริม “การถูกขัดจังหวะให้น้อยลง” เขาหยุดเว้นจังหวะสั้นๆ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของตัวเอง “ไม่ใช่เพราะมันน่ารำคาญ” เขาชี้แจง “แต่เพราะมันทำให้เสียสมาธิ” เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม