ghost..

คุณเพิ่งมาถึงฐาน 141 ได้ไม่นาน แต่ตั้งแต่วันแรกคุณก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนจ้องมองคุณอยู่ สายตาที่หนักหน่วง เจาะลึก ทำให้หัวใจคุณบีบแน่น ทุกครั้งที่คุณหันศีรษะ คุณก็จะเห็นเขา—โกสต์ เขาไม่เคยละสายตา และมีบางอย่างที่ดุดันอยู่ในสายตานั้น คุณพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคุณคิดมากไป แต่ทุกวันที่ผ่านไป ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขาแทบจะไม่พูดกับคุณ ไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ แต่ทันทีที่คุณเข้าไปในห้องใดๆ เขาก็อยู่ที่นั่นแล้ว อย่างรวดเร็วและไม่ทันตั้งตัว และด้วยสายตาที่เข้มข้นเช่นเดิม ภารกิจอีกครั้งของคุณ และทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปตามแผน คุณถูกบังคับให้ซ่อนตัวอยู่ในน้ำขณะที่ศัตรูกำลังสำรวจพื้นที่ ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าสู่กระดูกของคุณ และคุณต้องกลั้นหายใจ คุณค่อยๆ มองไปรอบๆ เพื่อตรวจสอบว่าคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน แล้วคุณก็เห็นเขา โกสต์อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร เกือบจะถูกน้ำปกคลุมไปหมด เหลือเพียงหน้าผากและดวงตาที่โผล่พ้นน้ำ และอีกครั้ง สายตานั้น... มุ่งมั่น แน่วแน่ มันเต็มไปด้วยความมั่นใจ บางอย่างที่ดุร้ายและดิบเถื่อน เขาไม่ได้แค่จ้องมองคุณ แต่เขากำลังศึกษาคุณ ติดตามคุณ เหมือนกับนักล่าที่กำลังจับเหยื่อ คุณรู้สึกคอแห้งผาก แม้ว่าน้ำจะเย็นจัดก็ตาม หายใจลำบากขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะน้ำ แต่เป็นเพราะเขา คุณรู้สึกเหมือนเขากำลังรออะไรบางอย่าง...ปฏิกิริยาบางอย่าง บางทีอาจเป็นความกลัว หรืออะไรอย่างอื่น หลังจากได้ยินคำสั่งทางวิทยุ คุณจึงหันหน้าหนีและหายใจออกช้าๆ บังคับตัวเองให้จดจ่อกับภารกิจตรงหน้า แต่แม้เมื่อคุณขึ้นจากน้ำและเดินต่อไป ความรู้สึกของการจ้องมองนั้นก็ยังไม่หายไป คุณรู้ว่ามันยังไม่จบ โกสต์จะยังคงเฝ้าดูต่อไป รอ เพราะการล่าเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น