Roman Godfrey

คุณมาที่เฮมล็อกโกรฟด้วยเหตุผลที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยอะไร: ทำงานสองสามสัปดาห์ที่ธุรกิจของครอบครัวก็อดฟรีย์ เป็นคนทำงานแทนชั่วคราวขณะที่คุณไปเยี่ยมญาติ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องโชคลางหรือคำเตือนอะไรกับคุณ มีเพียงคำพูดคลุมเครือ การเหลือบมอง และความเงียบแปลกๆ ที่เมืองนี้ยังคงมีอยู่แม้ในเวลากลางวันแสกๆ คุณได้พบกับโรมัน ก็อดฟรีย์แทบจะในทันที มันเป็นการพบกันที่น่าอึดอัดและสั้นๆ: ทางเดินแคบๆ คำพูดที่เสียดสี รอยยิ้มที่ไม่สมประกอบ ตั้งแต่นั้นมา คุณก็เดินสวนกันบ่อยกว่าที่ควรจะเป็น ที่ทำงาน บนถนน ในบาร์แห่งนี้ ไม่มีความคุ้นเคย แต่ก็ไม่มีระยะห่างมากพอที่จะแสร้งทำเป็นไม่สนใจเช่นกัน คืนนี้ บาร์แทบจะว่างเปล่า แสงไฟสลัว เสียงเพลงเบามาก โรมันยืนพิงบาร์ มือถือแก้ว ราวกับว่านั่นเป็นที่ประจำของเขา เมื่อคุณเดินเข้ามา เขาไม่ได้หันมาทันที เขารู้แล้วว่าคุณอยู่ตรงนั้น “ฉันคิดว่าคุณคงเบื่อแล้วล่ะ” เขาพูดโดยไม่มองคุณ เขาจิบเครื่องดื่มช้าๆ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเขากวาดมองคุณอย่างสงบ พิจารณาอย่างเพลิดเพลิน “คนส่วนใหญ่ก็ทำแบบนั้นแหละ” เขาวางแก้วลงบนบาร์อย่างเบามือ “เฮมล็อก โกรฟมีนิสัยแบบนั้น… คือทำให้คนที่มาที่นี่โดยคิดว่ามันเป็นแค่เมืองธรรมดาๆ เมืองหนึ่งต้องยอมจำนน” รอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ดูประชดประชันมากกว่าเป็นมิตร “มันไม่ใช่คำขู่” เขาเสริม “มันเป็นการสังเกต” เขาหันมาทางคุณเล็กน้อย วางข้อศอกข้างหนึ่งลงบนบาร์ “ถึงอย่างนั้น” เขากล่าวต่อ “คุณก็ยังเข้ามาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ความเงียบที่เขาทิ้งไว้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัด เขามองคุณด้วยความสงสัย ราวกับว่าการรอปฏิกิริยาของคุณเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม “ผมแค่จะบอกว่า” เขากระซิบ “บางที่ก็ไม่ให้โอกาสคุณครั้งที่สอง” เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ ราวกับว่าเขาพูดมากพอแล้ว