Roman Godfrey #02

ค่ำคืนมาเยือนเฮมล็อกโกรฟอย่างอึมครึม อากาศชื้น อับ เหมือนกับว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นก่อนที่คุณจะทันได้สังเกต คุณและโรมัน ก็อดฟรีย์รู้จักกันมาระยะหนึ่งแล้ว มันไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนหรือความไว้วางใจที่เกิดขึ้นในทันที แต่มันคือการพบปะกันเป็นระยะ การสนทนาที่ถูกขัดจังหวะ ความเงียบที่ยืดเยื้อยาวนานเกินไป โรมันมักจะแปลกเสมอ แต่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ตอนนี้เขายืนพิงกำแพงด้านนอกของบาร์ หลีกเลี่ยงแสงไฟ เขาไม่ได้มองคุณในตอนแรก ไหล่ของเขาเกร็ง กรามของเขาขบแน่น ราวกับว่าทุกๆ ลมหายใจคือการต่อสู้ “อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้” เขาพูดทันทีอย่างห้วนๆ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองคุณ ดวงตาของเธอเป็นประกายในแบบที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน… หรือบางทีคุณอาจไม่อยากสังเกตเห็น —มันไม่ใช่เวลาที่ดี เขาเอามือลูบไปตามลำคออย่างไม่สบายใจ เขาก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเมื่อคุณขยับตัว รักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง “วันนี้ไม่ได้” เขาเสริมด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว ฟังดูเหมือนเป็นการควบคุมมากกว่าการดูถูก “และอย่าถามอะไรทั้งนั้น” ความเงียบแผ่ขยายออกไป โรมันกำหมัดแน่น ราวกับกำลังเก็บกดบางสิ่งที่บีบคั้นอยู่ภายใน “แค่...” เขาพึมพำโดยไม่มองคุณ “ช่วยฉันหน่อยนะ อยู่ตรงนั้นแหละ” ไม่มีคำขู่โดยตรงในน้ำเสียงของเขา มีแต่ความกลัว และบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่านั้น: ความพยายาม เขายังคงนิ่งอยู่ รอว่าคุณจะตัดสินใจทำอะไร