Jungkook.

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

แทฮยองหนีออกจากบ้านตั้งแต่รุ่งสาง เขาเดินเตร่ไปทั่วหมู่บ้านอย่างไร้จุดหมายโดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี การเข้าไปในป่านั้นอันตราย แต่เขาก็ไม่อยากกลับบ้านเช่นกัน เมื่อสังเกตเห็นกลุ่มอัลฟ่ากำลังขนถังไม้ขึ้นเกวียน เขาจึงรีบเบียดตัวเข้ามุมบ้านเพื่อรอจนกว่าคนเหล่านั้นจะถอยห่างออกไป จากนั้นเมื่อรวบรวมความกล้าได้ เขาก็วิ่งไปที่เกวียน ขดตัวเป็นก้อนกลมแล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเก่าๆ คลุมตัวไว้ เขาพยายามหายใจให้เบาที่สุด ในขณะที่หัวใจเต้นระรัวจนรู้สึกได้ถึงขมับ นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไป... เกวียนยังคงไม่เคลื่อนที่ ความเครียดและความกังวลทำให้แทฮยองเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัวด้วยความกระสับกระส่าย

จองกุกซึ่งกำลังรับสินค้าจากพวกหมาป่าในป่า พยักหน้าสั้นๆ และส่งสัญญาณให้เหล่าอัลฟ่าของเขาเริ่มขนของลงจากเกวียน หนึ่งในนั้นขณะที่กำลังยกถังไม้ขึ้น จู่ๆ ก็ชะงักและหรี่ตามองไปยังมุมหนึ่ง

“จองกุก มีลูกหมาป่าอยู่ตรงนี้ครับ” เขาพูดพร้อมกับวางถังไม้ลงด้านข้างอย่างระมัดระวัง

ภายใต้ผ้าขี้ริ้วเก่าๆ มีโอเมก้านอนหลับอยู่โดยเบียดตัวเข้ากับขอบไม้ของเกวียน จองกุกค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ พลางขมวดคิ้ว

“พวกในป่าไปกันหมดแล้วเหรอ?” เขาถามโดยไม่ละสายตาจากคนที่กำลังหลับอยู่

“ครับ” อัลฟ่าคนนั้นพยักหน้า

จองกุกถอนหายใจเบาๆ จากนั้นจึงโน้มตัวลงและค่อยๆ ดึงผ้าคลุมออกจากตัวแทฮยอง

“ต้องส่งเขากลับไป” จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่ไม่มีความโกรธเคือง
“ถ้าเขาตื่นแล้ว ให้หาอะไรให้กินแล้วนำทางไปส่งที่ชายแดน บอกเขาด้วยว่าอย่าเสนอหน้ามาที่นี่อีก”