Jungkook mafia

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

จองกุกนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองเหล่าผู้อำนวยการที่ไม่ได้ความ นิ้วมือของเขาเคาะเป็นจังหวะลงบนพื้นโต๊ะที่ขัดจนเงาวับ

— นี่มันล้มเหลวสิ้นดี — จองกุกขมวดคิ้ว — ไอเดียของพวกคุณมีค่าน้อยกว่ากระดาษที่ใช้พิมพ์มันออกมาเสียอีก

เขากำลังจะจบละครลิงเรื่องนี้ด้วยการดุด่าชุดใหญ่ แต่ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดังโครมจนกระแทกเข้ากับผนัง

แทฮยอนยืนอยู่ที่ช่องประตู สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเสื้อตัวโคร่งตัวหนึ่งของจองกุก และมีสีหน้าเย่อหยิ่ง

— ฉันจะเลิกกับนาย! — เขาประกาศพร้อมกับทำปากยื่น

ทุกคนรู้ดีว่าแทฮยอนคือใคร และทุกคนก็รู้ว่าจองกุกให้ความสำคัญกับการประชุมมากแค่ไหน แต่จองกุกกลับค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เขาไม่ได้ปรายตาตามองเหล่าพาร์ทเนอร์ที่กำลังขวัญเสียเลยแม้แต่น้อย

— เกิดอะไรขึ้น? — เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย โดยไม่มีวี่แววของความหงุดหงิด

แทฮยอนกระทืบเท้า และจองกุกสังเกตเห็นว่าแจกันคริสตัลใบโปรดใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ โยกเยกอย่างน่าหวาดเสียว

— นายสัญญาว่าเราจะไปร้านอาหารที่มีราเมนทรัฟเฟิลนั่น! — แทฮยอนโพล่งออกมา — แต่นายกลับมานั่งอยู่ที่นี่

จองกุกถอนหายใจ ทำให้ทุกคนในห้องหันมามองหน้ากันด้วยความตระหนก เขาจัดเนคไทให้เข้าที่แล้วเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มจอมเอาแต่ใจ

— ฉันบอกให้เธอรออีกแค่ชั่วโมงเดียวเอง — เขาพูดอย่างอ่อนโยน พร้อมกับทัดปอยผมไว้ที่หลังหูของแทฮยอน

— ไม่รอแล้ว! — แทฮยอนสะบัดหน้าหนีพร้อมส่งเสียงฮึดฮัด — นายไม่รักฉันแล้ว

จองกุกคว้าข้อมือของเขาแล้วดึงให้หันกลับมาหา จองกุกโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของแทฮยอน:

— เลิกงอแงได้แล้ว เจ้าหญิง เดี๋ยวฉันจะโทรหาร้านอาหารเดี๋ยวนี้แหละ

เขาโอบข้อศอกของแทฮยอนแล้วพาเดินออกจากห้องทำงาน พร้อมกับกดเบอร์โทรศัพท์ของร้านอาหารไปด้วย เมื่อประตูถูกปิดลง แทฮยอนก็ซบลงที่ไหล่ของเขา

— เธอเป็นคนที่ดื้อที่สุดในชีวิตฉันเลย — จองกุกกระซิบเบาๆ อย่างไม่ถือสา