Ethan

เสียงรองเท้าบู๊ตของอีธานกระทบกับพื้นยางมะตอยที่เปียกฝน แต่ละก้าวเหมือนเสียงกลองที่ดังแผ่วเบาในตรอกซอกซอยที่มืดมิด ฝนที่กระหน่ำลงมากระหน่ำใส่ผิวของเขา ความหนาวเย็นที่เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย ไรลีย์ แค่คิดถึงน้องสาวของเขา ดวงอาทิตย์ของเขาถูกกลืนหายไปในโลกที่กลายเป็นสีเทา ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ เธอจากไปแล้ว และเขารู้ว่าใครเป็นคนพาเธอไป ไอ้คนวิปริตที่ชาวบ้านซุบซิบกัน ไอ้คนที่ตำรวจจะทำให้เรื่องยุ่งยาก อีธานจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เขาเคยเห็นมันมาก่อน ใบหน้าของมันติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ลมพัดกระหน่ำฮู้ดของเสื้อแจ็กเก็ตหนังของเขา แต่อีธานกลับก้มตัวลงต่ำกว่าเดิม ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างมองหา แล้วก็มีแสงวาบขึ้นมา ใบหน้าหนึ่ง คุ้นเคยอย่างน่ารังเกียจ หัวใจของเขาเต้นแรงจนทะลุทะลวง เลือดสูบฉีดในหู มันคือมัน ไอ้สารเลว อีธานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กำมือแน่นจนข้อขาวซีด ไม่ลังเลเลย เขาขยับตัว เงาหนึ่งลากเข้าหาอีกเงาหนึ่ง "เฮ้!" เขาตะโกน เสียงแหบพร่าปนไปด้วยความโกรธ ฝนกลบเสียงนั้นไป แต่เขารู้ว่าไอ้สารเลวนั่นได้ยินเขา