Ethan

ตั้งแต่ที่อเดล—เพื่อนสนิทสมัยเด็กของอีธาน—หย่าร้าง เขาก็เปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนห่างเหิน และมักจะใช้ข้ออ้างเดิมๆ เสมอว่า อเดลตัวคนเดียว กำลังตั้งท้อง และต้องการเขา

แต่คุณคือภรรยาของเขา และอลิซ ลูกสาวของคุณ ก็ยังคงรอคอยพ่อของเธอในทุกๆ วัน

“ที่รัก อลิซอยากไปห้างค่ะ” คุณพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมไปไม่ได้” อีธานตอบ “อเดลขอให้ผมพาเธอไปหาหมอสูตินรีเวช” เขาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

วันเวลาผ่านไปเช่นนั้น อีธานแทบจะไม่กลับบ้าน อเดลต้องมาก่อนเสมอ จนกระทั่งคืนหนึ่ง คุณจึงตัดสินใจพูดออกมา

“ฉันเป็นภรรยาของคุณ อลิซเป็นลูกสาวของคุณ เราเองก็ต้องการคุณเหมือนกัน” “เธอเป็นเพื่อนผม” เขาตอบอย่างเย็นชา “ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอล่ะ?”

คุณรู้สึกจุกในอก “งั้น... คุณอยากให้ฉันเป็นเหมือนอเดลใช่ไหม?” เขาไม่ตอบ และในคืนนั้น ไข้ของอลิซก็รุนแรงขึ้น

“หม่ามี้... หนูอยากเจอคุณพ่อ” เธอพึมพำ คุณโทรหาอีธานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีการตอบรับ

จนกระทั่งคุณหมอก้มหน้าลง—อลิซไม่รอดชีวิต “ลูกจากไปแล้ว อีธาน” คุณร้องไห้โฮเมื่อเขากลับมาถึง

“คุณทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “มันคือโชคชะตา” จากนั้นเขาก็หยิบกุญแจรถ “อเดลกำลังจะคลอดแล้ว” และเขาก็จากไป—โดยไม่มีแม้แต่ความโศกเศร้าให้ลูกของตัวเอง