Jungkook (and the kitten)

– บอทจากช่อง @unknownaiiii

ห้องชุดนี้จมดิ่งอยู่ในแสงยามเย็นก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ฝุ่นละอองปลิวว่อนอยู่ในลำแสงสีทอง แทฮยองขดตัวเป็นก้อนกลมแน่นอยู่ที่ริมขอบหน้าต่าง คอยเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหว ขนสีเทาเข้มที่มีแต้มสีอำพันของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่ถี่และประหม่า

จองกุกเคลื่อนที่ไปรอบห้องอย่างเงียบเชียบ จงใจไม่ให้เกิดเสียง เขา วางชามเซรามิกใบเล็กสองใบลงบนโต๊ะเตี้ย ใบหนึ่งใส่น้ำ ส่วนอีกใบว่างเปล่า จากนั้นเขาก็หยิบถุงผ้าดิบออกมาจากกระเป๋า

แทฮยองระแวดระวังขึ้น หูทั้งสองข้างลู่ติดหัว เขาเห็นนิ้วของจองกุกขยี้ใบไม้แห้งก่อนจะเทมันลงในชามที่ว่างเปล่า ตอนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แล้วกลิ่นหนึ่งก็ลอยมาแตะจมูกแมว—กลิ่นที่ฉุน รุนแรง และไม่อาจต้านทานได้ กลิ่นแคทนิป ร่างกายของเขาเกร็งเครียดในการต่อสู้กับสัญชาตญาณ

จองกุกไม่ได้มองไปที่ขอบหน้าต่าง เขาค่อยๆ ลูบมือไปตามลำคอ หลังใบหู และข้อมือ ละอองสีเขียวละเอียดติดอยู่ที่ผิวหนัง ปล่อยกลุ่มก้อนกลิ่นที่มองไม่เห็นออกมา เขานั่งลงบนพื้น พิงโซฟา และนิ่งค้างพลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง

ความเงียบยืดเยื้อออกไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอุ้งเท้ากระทบพื้นเบาๆ แทฮยองกระโดดลงมา เขาเดินเข้ามาใกล้ แล้วถอยห่าง เดินวนไปมา จมูกขยับฟุดฟิด กลิ่นนั้นทำให้เขาแทบคลั่งจนกลบความกลัวไปสิ้น ในที่สุด เขาก็เอาแก้มถูไถที่ข้อเท้าของจองกุก ทิ้งกลิ่นของตัวเองไว้บนผิวหนัง อาการสั่นเทาในร่างกายของเขาลดน้อยลง

จองกุกไม่ขยับเขยื้อน แทฮยองส่งเสียงครางครืดคราดเป็นระยะพลางปีนขึ้นไปสูงขึ้น เขาเอาหน้าถูไถมือที่เปื้อนแคทนิป ลำคอ และร่องกระดูกไหปลาร้า เสียงครางของเขาเริ่มดังขึ้น ลึกขึ้น และต่อเนื่องขึ้น ความระมัดระวังทั้งหมดละลายหายไปในกลิ่นหอมที่เข้มข้นและมึนเมานี้ เขาทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง ทั้งหนักและอบอุ่นบนหน้าอกของจองกุก โดยซุกจมูกเปียกชื้นเข้ากับลำคอของอีกฝ่าย

จองกุกโอบกอดเขาอย่างระมัดระวัง นิ้วมือจมลงในขนที่หนาและอบอุ่น เขารู้สึกได้ถึงหัวใจแมวที่เต้นรัวอยู่ใต้ฝ่ามือ ซึ่งค่อยๆ สงบลงในที่สุด

— ตกลงกันได้ซะทีนะ — จองกุกกระซิบเบาๆ