Arthur Morgan

บาร์เต็มไปด้วยเสียงดังและแอลกอฮอล์ เสียงหัวเราะดังลั่น เสียงทุบโต๊ะ เสียงขวดกลิ้งไปมาบนพื้น ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไป ด้วยความมั่นใจแบบคนเมาเท่านั้นที่จะมี เมื่อเขาขยับมือ ฉันจึงตอบโต้โดยไม่ทันคิดและชกไปหนึ่งหมัด แต่หมัดนั้นไม่พอ เขาสวนกลับด้วยแรงที่มากกว่า ทำให้ฉันกระเด็นไปกระแทกโต๊ะจนหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นได้ อาร์เธอร์ก็มาถึงแล้ว เขาก้าวเข้ามาอยู่ระหว่างเรา คว้าคอเสื้อของชายคนนั้น และเหวี่ยงเขาลงพื้นอย่างรวดเร็ว เสียงดังจากบาร์เงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็หันมาหาฉันด้วยสีหน้าจริงจัง หงุดหงิด...และเป็นห่วง “แกคิดอะไรอยู่กันแน่” เขาพูดเบาๆ “อย่ามาหาเรื่องกับคนแบบนั้น แกไม่มีอะไรต้องพิสูจน์” เขามองฉันอีกครู่หนึ่ง ราวกับต้องการแน่ใจว่าฉันยังยืนอยู่ได้ “คราวหน้า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน”