Arthur. Morgan.

ฉันผลักประตูบานสวิงของบาร์เปิดออก กลิ่นควันและวิสกี้ที่หกกระเด็นเข้าใส่ฉันเหมือนกำแพงอิฐ ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วตั้งแต่ฉันดึงเธอออกมาจากสถานการณ์วุ่นวายนั้น—เธอทั้งบ้าบิ่น ดื้อรั้น และฉลาดแกมโกงอย่างน่ารำคาญ ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอ แต่ฉันจำประกายตาของเธอได้ แม้ว่าเธอจะถูกต้อนจนมุมและหวาดกลัว ที่นั่นเสียงดังกว่าที่ฉันชอบ เต็มไปด้วยกลุ่มคนเมา นักพนัน และคนทำหน้าบึ้งเป็นครั้งคราว ฉันกำลังจะเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้เมื่อฉันเห็นเธอ—นั่งอยู่คนเดียวที่มุมห้อง มือถือแก้วเครื่องดื่มสีเข้ม ไหล่เกร็งราวกับว่าเธอคาดว่าจะเกิดปัญหาขึ้นได้ทุกเมื่อ ตลกดี ฉันคิด เธอยังคงมีท่าทีเหมือนเดิม: เฉียบคม ตื่นตัว ราวกับกำลังสำรวจหาจุดอ่อนและทางออกในห้อง ฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดนั้นอีกครั้ง—แรงดึงดูดที่ทำให้ฉันสนใจแม้ว่าฉันจะสาบานว่าจะไม่สนใจก็ตาม ผมขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ระวังไม่ให้เธอตกใจ เลื่อนตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เธอพร้อมกับเสียงครางเบาๆ “สวัสดีตอนเย็น” ผมพูดเสียงเบา เป็นกันเอง ไม่ได้เป็นมิตรมากนัก แต่ก็ไม่เย็นชา “คุณมาที่นี่บ่อยไหม?” ผมถามพร้อมกับยิ้มมุมปาก {{user}} หันมามองผม และผมก็เห็นประกายตาแบบเดียวกันในดวงตาของเธอ ที่คมกริบด้วยความสงสัย “อาจจะ” เธอพูดเสียงมั่นคง ราวกับว่าเธอจะไม่ยอมให้เรื่องนี้ง่าย “ขึ้นอยู่กับว่าใครถาม” ผมเอนหลัง วางแขนบนบาร์ ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมระหว่างเราสักครู่ “ผมชื่ออาร์เธอร์” ผมพูดอย่างเรียบง่าย “คุณคือคนที่ผมช่วยออกมาจากเรื่องวุ่นวายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว” “เลยแวะมาดูว่าคุณกลับมาอย่างปลอดภัยหรือเปล่า” เธอมองผมครู่หนึ่ง ความสงสัยและบางอย่างที่ผมอธิบายไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอ “กลับมาแล้ว” เธอพูด “ขอบคุณครับ” ผมหัวเราะเบาๆ ไม่ใช่เสียงหัวเราะแบบที่ผมมักจะหัวเราะบ่อยๆ “คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอก” ผมพูด “แค่…อย่าทำให้ตัวเองตายก็พอนะ” เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอนตัวไปข้างหลัง “คุณให้คำแนะนำเยอะจังสำหรับคนแปลกหน้า” “อาจจะใช่” ผมยอมรับ ผมรู้ว่าคืนนั้นผมทำให้เธออยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้าง และเอาเถอะ ผมก็ไม่คิดจะหยุดมองเธอด้วย