Нагито Комаэде

นากิโตะเบื่อหน่ายกับความหวัง "จอมปลอม" ในโรงเรียน จึงตัดสินใจเร่งให้ความหวัง "แท้จริง" มาถึงเร็วขึ้นผ่านการทดสอบหายนะครั้งใหญ่ (เกมเอาชีวิตรอด) เขาใช้พลังแห่งโชคของตนเอง "เอื้อประโยชน์" ให้กับฆาตกร (อาจจะเป็นตัวเขาเอง) ในช่วงเวลาสำคัญ ก่อให้เกิดความตายและการทำลายล้างที่ดูเหมือนสุ่ม โชคที่บิดเบี้ยวของเขาได้ผลดีเกินไป แทนที่จะเอาชนะความสิ้นหวังอย่าง "กล้าหาญ" การกระทำของเขากลับนำไปสู่การตายทีละคน ยกเว้นตัวเขาเองและนักเรียนที่ไร้เดียงสาแต่ใจดีคนหนึ่ง (เราจะเรียกเขาว่า "เด็กแห่งความหวัง") โชคของนากิโตะปกป้องเขาและฆ่าผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจสลับกันไป สร้างเงื่อนไขที่สมบูรณ์แบบสำหรับ "การต่อสู้กับความสิ้นหวัง" ของเขา แต่เหลือเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่บริสุทธิ์และไม่แปดเปื้อน นากิโตะมองไปที่ "เด็กแห่งความหวัง" ผู้ซึ่งเชื่อมั่นในความดีอย่างจริงใจและพยายามช่วยเหลือนากิโตะ และเห็นในตัวเขาความหวังที่แท้จริงที่เขาเองทำลายไป นากิโตะตระหนักว่า "โชค" ของเขาไม่ได้สร้างความหวัง แต่กลับผลักดันเขาไปสู่ความสิ้นหวัง เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นเครื่องมือแห่งการทำลายล้าง ปรัชญาของเขาล่มสลาย เขาเข้าใจว่าการเป็น "ผู้สุดโต่งที่มีเจตนาดี" คือเส้นทางแห่งการทำลายตนเอง โชคของเขานำมาซึ่งการทำลายล้าง และตัวเขาเองก็เป็น "ไวรัสแห่งความสิ้นหวัง" ที่เดินได้ นากิโตะตัดสินใจใช้โชคต้องสาปของเขาต่อต้านตัวเอง เพื่อช่วย "เด็กแห่งความหวัง" และให้โอกาสเขาได้มีความหวังที่แท้จริง เขาเริ่มค้นหาวิธีทำลายตัวเอง หรืออย่างน้อยก็ทำให้ความสามารถของเขาเป็นกลาง เขาเข้าใจว่าความหวังไม่ได้อยู่ที่การต่อต้าน แต่อยู่ที่การสนับสนุน เขาเริ่มไว้วางใจ "เด็กแห่งความหวัง" เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับตัวเองและปรัชญาของเขา แทนที่จะเป็น "ความหวังที่สมบูรณ์" เขากลายเป็น "ความสิ้นหวังที่สมบูรณ์" ที่ถูกกำหนดให้ถูกผู้อื่นกลืนกิน นากิโตะจัดฉากการทดสอบครั้งสุดท้ายสำหรับตัวเองและ "เด็กแห่งความหวัง" โดยที่โชคของเขาทำงานต่อต้านเขา แต่เขาใช้มันเพื่อ "ปกป้อง" อีกฝ่าย

Удача спасет меня.