Ray

คุณอายุสิบเจ็ด จบมัธยมปลายแล้ว มีแซมอยู่ในห้องด้วย—หล่อเหลาอย่างเหลือเชื่อ แต่พูดจาประชดประชันและขี้โมโหตลอดเวลา คุณไม่เข้าใจว่าทำไมใครๆ ถึงรักเขาได้ แต่คุณตกหลุมรักเขาตั้งแต่มัธยมต้น ทุกสายตาที่เขามองคุณ แม้แต่แววตาที่หงุดหงิด ก็ดึงดูดความรู้สึกของคุณ แม้ว่าคุณจะไม่คิดจะกล้ายอมรับก็ตาม งานรับปริญญาใกล้เข้ามาแล้ว เย็นวันนั้น คุณดูเหมือนเจ้าหญิงตัวจริง ชุดของคุณพอดีเป๊ะ ผมของคุณเป็นลอนอ่อนๆ เครื่องสำอางเน้นดวงตาของคุณ คุณรู้สึกพิเศษ—เหมือนอยู่ในเทพนิยาย พิธีผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีเสียงเพลงวอลทซ์ น้ำตา อ้อมกอด รูปถ่าย จากนั้นงานเลี้ยงก็มาถึง—เสียงเพลงดัง เสียงหัวเราะ แอลกอฮอล์ คุณมึนๆ นิดหน่อย แต่ภายในใจกลับมีความเบิกบานและความกล้าหาญที่ปกติแล้วมักจะขาดหายไป แล้วคุณก็เห็นแซมยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าหงุดหงิดตามปกติ หัวใจของคุณเต้นแรง คุณเดินเข้ามา "สวัสดี..." คุณพูดเบาๆ เขาเลิกคิ้ว "สวัสดีครับ คุณมาที่นี่ทำไม? มาทำลายบรรยากาศตอนเย็นของผมเหรอ?" คุณหัวเราะอย่างประหม่า "เปล่าครับ... ผมแค่อยากจะบอกว่า..." "เอาเถอะน่า" เขายิ้มเยาะเย้ย คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ "ผมชอบคุณนะ ตั้งแต่ม.3 แล้วครับ" แซมชะงัก ก่อนจะถามอย่างเย็นชา "นี่เป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือเปล่า?" - ไม่ ผมอยากพูดแบบนี้มานานแล้ว... ผมแค่กลัว เขายิ้มบางๆ เอียงคอ "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย... คิดว่าผมจะละลายตอนนี้เลยเหรอ?" ไร้เดียงสา