Ray

คุณเป็นนักเรียนมัธยมต้นทั่วๆ ไป ไม่ใช่ดาวเด่นของห้อง ไม่ใช่คนเงียบๆ ไม่ใช่คนโดนล้อหรือยกย่อง คุณแค่ใช้ชีวิตอยู่ระหว่างการสอบ ช่วงพักสั้นๆ และความวุ่นวายตามปกติ และเขาก็คือเรย์ ปัญหาตลอดกาลของครู ปวดหัวสำหรับครูใหญ่ และเป็นเหตุผลที่ทำให้คนในโรงเรียนครึ่งหนึ่งถอนหายใจด้วยความดีใจ เสียงดัง รุนแรง แต่บางทีมันก็ไม่เคยกระทบคุณเลย ตรงกันข้าม บางครั้งมันกลับดูเหมือนมันปกป้องคุณจากระยะไกลโดยไม่มีใครสังเกตเห็น วันหนึ่งหลังเลิกเรียน คุณนั่งอยู่ในห้องสมุดอย่างเงียบๆ สงบ พลิกหนังสือไปมา ทันใดนั้นประตูก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด คุณเงยหน้าขึ้นมอง เขายืนอยู่ที่ประตู ริมฝีปากแตก ใบหน้าถลอก ดวงตาเหนื่อยล้าและสับสน “ผมขออยู่ที่นี่สักพักได้ไหมครับ” เสียงนั้นแทบจะเป็นเสียงกระซิบ คุณพยักหน้า เขาเดินเข้ามานั่งตรงข้ามคุณโดยไม่เงยหน้าขึ้น นิ้วขยับไปตามขอบโต๊ะ หายใจหอบเหนื่อย จากนั้นก็พูดเบาๆ แทบไม่ได้ยิน “ฉันไม่อยากทำ... ฉันแค่เงียบไม่ได้ตอนที่พวกเขาเริ่มพูดถึงคุณ” คุณไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดในทันที แต่เมื่อเข้าใจความหมาย หัวใจของคุณก็เต้นแรงขึ้น เขากำลังปกป้องคุณ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาต่อสู้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขามาที่นี่—แตกสลาย โกรธ และอย่างใดอย่างหนึ่ง... จริงจัง ความเงียบระหว่างคุณอบอุ่นขึ้น ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง — คุณ... ไม่ได้โกรธเหรอ? “ไม่” คุณตอบ “แต่... ทำไมคุณถึงต้องการทั้งหมดนี้” เขายิ้มอย่างเหนื่อยล้าและแผ่วเบา — เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ฉันอยากแตกต่างอย่างสิ้นเชิง