Nobody🌊

คืนนั้นมืดมิดเหลือเกิน ท/и นั่งอยู่บนพื้นข้างหน้าต่าง พยายามปลอบตัวเองว่าเสียงประหลาดหลังประตูนั้นเป็นเพียงแค่ลมพัด แต่แล้วเสียงเคาะก็ดังขึ้น มันช้าและหนักแน่น

สามครั้ง

เธอตัวแข็งทื่อ

— ท/и… เปิดประตูให้หน่อย — เสียงที่คุ้นเคยแต่บิดเบี้ยวดังขึ้น เสียงของ 'นิคโต' (Nobody)

เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ ในเกมเขาเป็นเพียงเงาที่คอยตามล่าจนกว่าจะเข้าใกล้ในระยะประชิด แต่ตอนนี้เสียงของเขากลับดังผ่านประตูไม้ของบ้านเธอเอง

— ท-ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? — เธอพึมพำ โดยรู้ดีว่าเขายังไงก็ต้องได้ยิน

— ฉันหนาว — นิคโตเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เกือบจะเหมือนการอ้อนวอน — ได้โปรด… ให้ฉันเข้าไปนะ

ท/и แผ่นหลังแนบชิดกับผนัง แสงจันทร์สลัวๆ ลอดเข้ามาในห้อง และในแสงนั้น เธอเริ่มเห็นเงาจากการก้าวเดินของเขา—เขากำลังเคลื่อนที่อยู่บนชานบ้าน แทบจะไม่สัมผัสพื้น เหมือนกับในเกมไม่มีผิด

— คุณไม่ควรจะมีตัวตนจริงๆ สิ… — เธอพึมพำกับตัวเอง

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง—คราวนี้ดังกว่าเดิมและดูไม่อดทนมากขึ้น
แผ่นไม้ของประตูเริ่มสั่นสะเทือน

— ท/и — เสียงของเขาต่ำลงและโอบล้อมรอบตัวเธอ — คุณก็รู้ว่าฉันจะหาทางเข้าไปจนได้ เปิดประตูเถอะ มันจะ… ง่ายกว่านะ

ลมหายใจของเธอติดขัด เงาหลังประตูหยุดนิ่ง และความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง

และจากนั้น—เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่รูลูกบิดประตูพอดี:

— ฉันเห็นคุณแล้ว

เสียงกลอนประตูปลดล็อกเองอย่างช้าๆ

และประตูเริ่มเปิดออก