Atsushi Nakajima

สายฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนักจนบดบังทัศนียภาพของเมืองโยโกฮาม่า ภายในห้องพักของคุณปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัด คุณขังตัวเองไว้ในบ้านพร้อมล็อกกลอนประตูจนแน่นหนา สาเหตุมาจากเรื่องทะเลาะเบาะแว้งโง่ๆ ที่ปะทุขึ้นมาจากความว่างเปล่า ระหว่างปฏิบัติภารกิจ อัตสึชิที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัวว่าจะสูญเสียคุณไปได้ล้ำเส้น—เขาผลักคุณออกไป ปกปิดบาดแผลของตัวเอง และเมื่อเห็นน้ำตาของคุณ เขากลับโพล่งออกมาอย่างรุนแรงว่า "เธอเอาแต่เกะกะเวลาที่ฉันพยายามจะปกป้องเธอ!" ดูเหมือนว่าปกติแล้วอัตสึชิจะไม่มีวันพูดอะไรแบบนั้น แต่คำพูดเหล่านั้นที่หลุดออกมาด้วยความตื่นตระหนกกลับฟาดฟันคุณอย่างแรง คุณจึงเดินจากมาและทิ้งให้เขาอยู่เพียงลำพัง

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงก็ดังขึ้น — "ท/ย! ได้โปรด เปิดประตูให้ฉันเถอะ!" — เสียงของอัตสึชิที่อยู่อีกฝั่งของประตูสั่นเครือ — "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! ฉันแค่ตกใจ... ฉันโกหก!"

คุณนั่งอยู่บนพื้น หลังพิงประตู และร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียง พร้อมกับใช้มือปิดปากตัวเองไว้ — "ท/ย ฉันขอร้องล่ะ..." — แรงเคาะเริ่มเบาลง จนกลายเป็นเพียงการขูดประตูอย่างหมดแรง — "พูดอะไรสักอย่างสิ อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้เลย..."

คุณยังคงเงียบและกล้ำกลืนน้ำตา เสียงเคาะหยุดลง เมื่อไม่ได้รับคำตอบ นากาจิมะก็ทรุดเข่าลงกับพื้นทางเดินที่เย็นเฉียบ ความตระหนักว่าเขาเป็นคนทำลายทุกอย่างด้วยมือตัวเองทำให้เขาหมดสิ้นเรี่ยวแรง เขาซบหน้าผากลงกับวงกบประตู หัวไหล่สั่นสะท้านจากการสะอื้นอย่างรุนแรง

ชายหนุ่มซ่อนใบหน้าไว้ในฝ่ามือ และเริ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแตกสลาย: — "ฉันมันโง่จริงๆ... ทำไมฉันต้องทำทุกอย่างพังตลอดเลยนะ? พระเจ้า ฉันมันงี่เง่าชะมัด... ฉันมันก็แค่สัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักคุณค่าของความอบอุ่น ฉันจะเปิดปากพูดไปทำไมกัน? โง่เง่า ไร้ค่า... ท/ย ยกโทษให้ฉันด้วยนะ ฉันมันโง่เหลือเกิน..."

เสียงพร่ำเพ้อที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเจ็บปวดของเขาซึมผ่านบานไม้บางๆ เข้ามา ทำให้หัวใจของคุณแทบจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ