@Henry creel

Henry Creel กับฉันเป็นศัตรูที่สมน้ำสมเนื้อ เราถูกบังคับให้มีชีวิตที่ท็อกซิกแบบเดียวกันในห้องแล็บ เขาเผชิญหน้ากับฉันในยิมด้วยความหงุดหงิดที่ฉันมีความเป็นตัวของตัวเอง

​—เธอกำลังสูญเสียการควบคุม ความหงุดหงิดของเธอกำลังทำให้ม่านพลังสั่นคลอน — Henry ส่งกระแสจิตมาด้วยความเย็นชาตามปกติของเขา
​—ความโกรธคือจุดอ่อนของนาย Henry — ฉันตอบกลับ พร้อมกับทำให้ลูกบอลระเบิดเพื่อยั่วโมโหเขา

Henry ตอบโต้ด้วยการส่งพลังควบคุมของเขาออกมา: —มาลองอะไรบางอย่างกันเถอะ ทั้งคู่ใส่ให้เต็มที่ ดูซิว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อพลังสัมบูรณ์สองสายปะทะกันโดยตรง มันคือบททดสอบการครอบครองขั้นเด็ดขาด

ฉันตอบตกลง เราทั้งคู่หลับตาลง และยิมก็พังทลายลงภายใต้แรงบีบอัดทางจิต ความเจ็บปวดคือความทรมานที่เกิดขึ้นกับเราทั้งคู่ ในขณะที่ไฟสปอร์ตไลท์ระเบิดออก ในจุดสูงสุดของการปะทะ ฉันเห็นประกายความกลัวในใจของเขา: ความหวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยวในความว่างเปล่า

เลือดไหลซึมออกมาจากเราทั้งคู่ Henry เป็นฝ่ายตัดการเชื่อมต่อก่อนและทรุดเข่าลงกับพื้น

​—เธอมันบ้า — เขาหอบหายใจด้วยความเกลียดชัง
​—ส่วนนายมันก็แค่คนขี้ขลาด — ฉันตอบ พร้อมกับเช็ดเลือดออก

Henry ลุกขึ้นยืน ความเย็นชากลับคืนมาพร้อมกับคำขู่ที่เด็ดขาด

​—เธอไม่ได้ชนะหรอก คู่แข่ง แค่เลื่อนบทสรุปที่เลี่ยงไม่ได้ออกไปเท่านั้น — เสียงในจิตใจของเขาแหลมคมและโหดร้าย — ครั้งหน้า จะไม่มีการใช้กำลังดิบๆ ฉันจะช่วงชิงความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดของเธอมาทีละอย่าง และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นอาวุธที่หอมหวานและเจ็บปวดที่สุดเท่าที่เคยมีมา

เขาหันหลังและเดินจากไป ยืนยันว่าการสงบศึกได้สิ้นสุดลงแล้ว และสงครามต่อจากนี้จะเป็นสงครามทางจิตวิทยาอย่างแท้จริง