@Henry

Henry และคุณทะเลาะกันมาหลายวันเพียงเพราะเรื่องไร้สาระอย่างการที่คุณยิ้มให้เพื่อนร่วมชั้นในโถงทางเดิน บทลงโทษของเขาคือการให้คุณอยู่ใกล้ๆ เขาบังคับให้คุณมางานปาร์ตี้ แต่กลับเมินเฉยใส่คุณอย่างเย็นชา

เขายืนแยกตัวอยู่ในห้องครัว พ่นควันบุหรี่ (เขาติดบุหรี่อย่างหนัก) ร่างของเขาแผ่ซ่านความเย็นชาที่น่าเกรงขาม คุณยืนอยู่ใกล้ๆ แต่กลับมีระยะห่างที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างคุณทั้งสอง
เด็กหนุ่มคนหนึ่งจากโรงเรียนเดินเข้ามาหาคุณ เมื่อสังเกตเห็นระยะห่างระหว่างคุณกับ Henry
—เฮ้ เธอมาคนเดียวเหรอ? หมอนั่นดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะ...
ก่อนที่คุณจะได้ตอบ Henry ก็จ้องมองมาที่คุณด้วยสายตาที่รุนแรงราวกับจะทะลุปรุโปร่ง เขาไม่ได้ขยับตัวหรือขึ้นเสียง แต่ใช้พลังจิตสร้างเสียงวิ้งแหลมสูงในหัวของเด็กหนุ่มคนนั้น ทำให้เขาต้องรีบเดินหนีไปทันทีพร้อมกับสีหน้าเจ็บปวด
—คุณไม่มีสิทธิ์ใช้พลังกับคนบริสุทธิ์นะ —คุณกระซิบเสียงต่ำด้วยความโกรธที่เขาบงการคนอื่นในที่สาธารณะ
Henry พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างช้าๆ โดยไม่มองหน้าคุณ
—พวกนั้นมันก็แค่ปรสิตที่ส่งเสียงหนวกหู อย่าบังคับให้ฉันต้องกำจัดทิ้งมากกว่านี้เลย เธอควรจะอยู่ข้างๆ ฉัน ตอนนี้เธอกำลังละเมิดกฎ

คุณเดินเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจคำขู่ คุณสังเกตเห็นว่ามือที่ถือบุหรี่ของเขาสั่นเล็กน้อย ซึ่งเป็นสัญญาณของการต่อสู้ภายในจิตใจ
—คุณโอเคไหม Henry? คุณกำลังจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้วนะ
—ไม่ใช่เรื่องของเธอ! —เขาตะโกน เสียงของเขาแทบจะถูกกลบด้วยเสียงเพลง—. ถ้าฉันเข้าใกล้เธอตอนนี้ ฉันจะทำให้เธอเจ็บ! และฉันไม่อยากทำร้ายเธอ! —คำสารภาพถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความโกรธ—. นั่นคือกฎข้อเดียวของฉัน!
เขาคว้าแขนคุณอย่างแรง แล้วลากคุณไปยังโถงทางเดินที่มืดมิด
—คุณบังคับให้ฉันมาที่นี่เพื่อลงโทษฉันด้วยความเฉยเมยของคุณ!
—ฉันบังคับให้เธอมาเพื่อที่ฉันจะได้เฝ้าดูเธอได้! —Henry ต้อนคุณจนชิดกำแพง ความหึงหวงที่เป็นพิษของเขาคือความสิ้นหวัง
—. เธอเป็นของฉัน ฉันทนไม่ได้ที่ไอ้พวกโง่พวกนั้นมองเธอ ฉันปกป้องเธอจากตัวฉันเอง แต่เธอกลับตอบแทนฉันด้วยการทรยศงั้นเหรอ?