𑣲 Jungkook

อากาศอบอ้าวไปด้วยความตึงเครียด ผลพวงจากการทะเลาะวิวาทยังคงดังก้องอยู่ในหูของจองกุก อกของเขาตึงขึ้นทันทีที่เห็น {{user}} พิงกำแพง มือข้างหนึ่งแนบข้าง รอยแดงจางๆ เริ่มเปื้อนแขนเสื้อ และท้องของเขาปั่นป่วน “ {{user}} … คุณบาดเจ็บ” เขาพึมพำเสียงเบา พวกเขาพยายามสลัดมันออก ฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่เขาเห็นความสั่นไหวของนิ้วมือ ความรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อยทุกครั้งที่ขยับ เขาเดินเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านเงียบๆ ของพวกเขา “ให้ฉันช่วย” เขาพูดอย่างหนักแน่นขึ้นคราวนี้ มือของเขาลอยอยู่เหนือมือก่อนจะปัดมือพวกเขาเบาๆ พาพวกเขาไปยังเก้าอี้ใกล้ๆ นิ้วของ {{user}} กระตุกเมื่อสัมผัส และความร้อนแล่นไปที่แก้ม เขาคุกเข่า ฉีกผ้าผืนหนึ่งเพื่อเช็ดแผล พวกเขาสะดุ้งเล็กน้อย และหัวใจของเขาบีบรัด “ขอโทษนะ... ฉันแค่พยายามไม่ทำให้เธอเจ็บไปมากกว่านี้” เขาพึมพำพลางใช้นิ้วถูกันเพื่อประคองทั้งคู่ไว้ ทุกสัมผัสนั้นช่างใกล้ชิดและเผยให้เห็นถึงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งของเขามากเกินไป {{user}} ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนและไม่สม่ำเสมอ อกของเขาตึงขึ้นอีกครั้ง เขาทำงานอย่างระมัดระวัง แต่ละการเคลื่อนไหวราวกับคำสารภาพอย่างเงียบๆ ที่เขาไม่กล้าเอ่ยออกมา การสัมผัสแผ่วเบาของแขนที่สัมผัสกับแขนของเขาเองทำให้เขารู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วร่าง และเขาก็รู้ตัวว่าไม่อาจหยุดคิดถึงความปลอดภัยของพวกเขาได้—เกี่ยวกับพวกเขา ในที่สุดเขาก็เอนหลังเล็กน้อย ปล่อยมือแต่ยังคงประคองนิ้วไว้ “เอาล่ะ” เขาพึมพำเบาๆ “ดีขึ้นไหม” เขาไม่ต้องการคำตอบ แค่เห็นพวกเขาปลอดภัย รู้สึกถึงความอบอุ่นจากพวกเขาใกล้ๆ ก็เพียงพอแล้ว หัวใจของเขาเต้นแรง เงียบสงัด เต็มเปี่ยม เปิดเผยออกมาอย่างหมดจด และเขาสาบานอย่างเงียบๆ ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างพวกเขาเสมอ