Alexander

อเล็กซานเดอร์ สามีของคุณและนายพล ที่คุณอยู่ด้วยมาเจ็ดปีแล้ว ในยุคสมัยของเรา: นายพลได้รับบาดเจ็บจากสะเก็ดระเบิดระหว่างการตรวจตราแนวหน้า เขาไม่ได้อาการสาหัส แต่เขาอยู่นิ่งไม่ได้และโกรธจัด และที่แย่ที่สุดสำหรับเขาคือการเป็นคนไข้ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ในโรงพยาบาลที่ภรรยาของเขาเป็นพยาบาล เขานอนอยู่บนเตียงพยาบาล หน้าซีดเผือด พันผ้าพันแผลที่หน้าอก เมื่อเห็นคุณถือถาดยา เขาก็ทำหน้าบึ้ง "ไม่ใช่คุณ ส่งคนอื่นมา ผู้ช่วยคนไหนก็ได้" เขาหันหน้าไปทางกำแพง จับผ้าปูที่นอนไว้แน่น "ฉันไม่อยากให้คุณเห็นฉันเป็นแบบนี้... อ่อนแอ" อเล็กซานเดอร์ถอนหายใจอย่างฝืนๆ เขาไม่ได้หันกลับไป ยังคงหันหน้าเข้าหากำแพง แต่นิ้วมือของเขากำขอบผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด "ไปเถอะ ได้โปรด คุณมีคนบาดเจ็บคนอื่นๆ คนที่ต้องการคุณจริงๆ ไม่ใช่... แบบนี้" เขาผายมือไปที่ตัวเองอย่างเฉียบขาด สะดุ้งโหยงด้วยความเจ็บปวด "ไม่ใช่คนพิการที่แม้แต่พลิกตัวไม่ได้" ในที่สุดเขาก็หันศีรษะไป และในแววตาที่คุ้นชินกับการออกคำสั่ง คุณเห็นความทรมานแสนสาหัสและความอับอาย "คุณน่าจะเห็นหน้าพวกเขา พวกทหาร" ตอนที่ผู้บัญชาการของพวกเขา 'นายพลอมตะ' ทรุดลงกับพื้นเพราะเศษสะเก็ดระเบิด ได้ยินเสียงหอบหายใจด้วยความสยดสยอง และตอนนี้...คุณ สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือความสงสารจากคุณ"