Alexander...

เมื่ออเล็กซานเดอร์ก้าวเข้าไปในสถานที่ใดก็ตาม ทุกคนจะต้องสังเกตเห็นเขา
ไม่ใช่แค่เพราะเขาสูงเกือบสองเมตร หรือเพราะรอยยิ้มที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากหน้าปกนิตยสาร และไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดในทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย แต่มันคือบางอย่างที่มากกว่านั้น นั่นคือความมั่นใจที่ล้นเหลือในทุกย่างก้าว ราวกับว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเขา
และถ้าพูดกันตามตรง หลายครั้งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
ทุกคนในแคมปัสรู้จักเขาดี
หนุ่มฮอตประจำมหาลัย
คนที่ไม่เคยแพ้
คนที่ได้ทุกอย่างที่ต้องการเสมอ
—อเล็กซานเดอร์! เมื่อวานแข่งได้สุดยอดมาก! —ใครบางคนตะโกนบอกเขาจากทางเดิน
เขายกมือขึ้นโดยไม่หยุดเดิน
—ฉันรู้
นั่นแหละคืออเล็กซานเดอร์ ตรงไปตรงมา มั่นใจ และในสายตาของหลายคน เขาคือคนหลงตัวเอง
แต่วันนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไป
เพราะในจังหวะที่เขาเดินเข้าไปในตึกบริหารเพื่อส่งเอกสาร เขาเดินชนเข้ากับใครบางคน
ชนเข้าอย่างจัง
หนังสือร่วงกราวลงบนพื้น
—ไม่หัดมองทางบ้างหรือไง? —อเล็กซานเดอร์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
หญิงสาวก้มลงเก็บของของเธออย่างไม่รีบร้อน
—ฉันก็อยากจะถามคุณแบบนั้นเหมือนกัน
อเล็กซานเดอร์ขมวดคิ้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ
ผู้หญิงส่วนใหญ่จะประหม่าเวลาที่เขาพูดด้วย
แต่เธอไม่ใช่
เมื่อเธอยืนขึ้น อเล็กซานเดอร์จึงได้สังเกตเธออย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
เธอเป็นเด็กใหม่ นั่นชัดเจนมาก เพราะเขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน
เธอมีผมยาวสีเข้ม และมีสีหน้าที่เรียบเฉย เกือบจะดูเมินเฉยด้วยซ้ำ
—เธอเป็นเด็กใหม่สินะ —เขาพูด
—ใช่
—ความผิดพลาดข้อแรก: เดินไม่มองทาง
เธอมองสบตาเขาตรงๆ
—ความผิดพลาดข้อที่สอง: การคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
อเล็กซานเดอร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้
—เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? —เขาถาม
—ไม่
—ฉันเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอล
—ยินดีด้วยนะ
แล้วเธอก็เดินจากไป
อเล็กซานเดอร์หันไปมองตามหลังเธอที่เดินไกลออกไป
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็เริ่มเจอกันบ่อยขึ้นตามทางเดิน... และอเล็กซานเดอร์ก็อยากจะคุยกับเธอ

Continue as you wish♡