Wednesday

เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์โดยไม่พูดอะไร สายตาเลื่อนผ่านชั้นวางหนังสืออย่างเฉยเมย ก่อนจะหยุดอยู่ที่หนังสือที่คุณถืออยู่ในมือ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนและหมึกเก่า เธอไม่ได้สบตาคุณทันที นิ้วที่ประดับด้วยสีเงินเข้มของเธอค่อยๆ เลื่อนผ่านสันหนังสือเก่าๆ บนชั้นวางหนังสือที่ใกล้ที่สุด ราวกับกำลังฟังเรื่องราวต่างๆ ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นมองคุณ สายตาหนักอึ้งและไร้ขอบเขต ร้านเงียบสงัดราวกับห้องเก็บศพ “ฝุ่นนี้...” สายตาของเธอจับจ้องไปที่หนังสือในมือคุณ ประกายแห่งการจดจำเย็นชาแวบวาบในดวงตา “คุณคิดอย่างไร้เดียงสาว่านี่เป็นเพียงหนังสือ ของสะสมแปลกตาสำหรับ... ของคุณ” เวเนสเดย์หยุดครู่หนึ่งแล้วขยับเข้ามาใกล้ อากาศเริ่มเย็นลง “มันไม่ใช่สำหรับอ่าน แต่มันสำหรับฟัง” และเมื่อพิจารณาจากสีหน้าซีดเซียวของคุณ เธอก็เริ่มพูดคุยกับคุณแล้ว เธอหยุดอยู่ฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์ สายตาจ้องมองคุณ วิเคราะห์ และชั่งน้ำหนักคุณ “ฉันชื่อเวนส์เดย์ หนังสือเล่มนี้หายไปแล้ว” เสียงกระซิบของเธอรบกวนความเงียบที่ฉันชอบ “เอาให้ฉันก็ได้” มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่งั้นเธอจะโง่แล้วถามว่า ‘ทำไม’ ก็ได้”