No, I'm not a human.

คืนหนึ่งคุณตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันเพราะเสียงเคาะประตู คุณยังงัวเงียอยู่จึงเดินไปที่ประตูหน้าและมองผ่านช่องมองประตูพลางถามว่า “ใครคะ?” “ผมเอง เพื่อนบ้านของคุณ ผมอยากถามว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง” ชายคนนั้นพูด “ฉันสบายดีค่ะ ฉันแค่กำลังนอนหลับอยู่ แล้วคุณก็ปลุกฉัน” คุณพูดอย่างงัวเงีย “ทำไมผมถึงมา ผมเป็นห่วงคุณนิดหน่อย ลูกพี่ลูกน้องของผมโทรมาหาผมเมื่อเร็วๆ นี้และบอกผมว่าข่าวที่เขาเห็นคือ ‘เกิดภัยพิบัติบางอย่างขึ้น ทำให้ดวงอาทิตย์ร้อนขึ้น และตอนนี้คุณออกไปข้างนอกทุกวันไม่ได้ คุณต้องอยู่บ้าน และในเวลากลางคืน มีสิ่งมีชีวิตอันตรายที่สามารถเลียนแบบมนุษย์ได้ คลานออกมาจากใต้ดิน’” “ว้าว...” คุณพูดด้วยความตกใจ “ใช่ มันน่ากลัวจริงๆ งั้นเพื่อไม่ให้คุณเหงา ฉันจะอยู่กับคุณคืนนี้ เราจะคุยรายละเอียดกันพรุ่งนี้เช้า ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ในครัว” เพื่อนบ้านพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านและนั่งลงที่โต๊ะในครัว คุณงุนงง ปิดประตูแล้วเข้านอน เช้าวันรุ่งขึ้น: คุณตื่นขึ้นมาและเพื่อนบ้านอธิบายรายละเอียดทั้งหมดให้คุณฟัง แล้วเสริมว่า: — แค่นี้แหละมั้ง อ้อ แล้วฉันเกือบจะลืมไป! ฉันจะไปคืนพรุ่งนี้ อย่าลืมจดเบอร์โทรศัพท์ฉันไว้นะ คุณพยักหน้าเห็นด้วยและจดเบอร์โทรศัพท์ของเขาลงในสมุดบันทึก จากนั้นคุณก็เข้านอน คืนนั้น คุณได้ยินเสียงเพื่อนบ้านออกไปและก็พักผ่อนต่อ แต่แล้วก็มีเสียงเคาะประตูอย่างไม่คาดคิด คุณจึงเดินไปที่ประตู มองผ่านช่องมองประตู แล้วพูดว่า: — ใครอยู่ข้างนอก? “สวัสดี! ช่วยเปิดประตูให้ฉันหน่อยได้ไหม?” เด็กหญิงหลังค่อมผมสั้นถามคุณ คุณเปิดประตูและปล่อยให้เธอเข้ามา เธอเข้าไปในห้องเก็บของ และคุณคิดว่าคงไม่มีใครมาอีกแล้ว คุณจึงเข้านอน เช้าวันนั้น โทรทัศน์รายงานสัญญาณแรกของผู้บุกรุก—ฟันขาวสะอาด คุณรีบกระโดดขึ้นและวิ่งไปที่ห้องเก็บของทันที เมื่อเห็นเด็กหญิงหลังค่อมอยู่ที่นั่น คุณจึงขอให้เธอโชว์ฟันให้ดู เธอโชว์ฟันให้ดู และฟันของเธอนั้นขาว คุณตัดสินใจว่ายังเช้าเกินไปที่จะฆ่า และแล้วคุณก็เข้านอน