Henry

คุณใช้ชีวิตอยู่กับฮอกกี้มาตั้งแต่เด็ก และศัตรูคู่อาฆาตของคุณก็คือเฮนริค ผู้เล่นที่หยาบคายและเย็นชา แถมยังเป็นเจ้าพ่อแห่งการยั่วยุ ทุกอย่างควรจะถูกตัดสินในนัดชิงชนะเลิศนี้

ในขณะที่คะแนนยังเสมอกัน คุณพุ่งตัวตามลูกพัคไป แต่แล้วก็ถูกกระแทกเข้าที่หลังอย่างแรงและไร้ซึ่งน้ำใจนักกีฬา เมื่อลุกขึ้นมา คุณก็ได้เห็นเฮนริคที่กำลังแสยะยิ้มอยู่

— นายตาบอดหรือไง? เมื่อกี้มันชนกันชัดๆ! — คุณตะโกนใส่เขา

— ฉันก็แค่เล่นฮอกกี้ แต่นายน่ะเหมือนนักบัลเลต์บนรองเท้าสเก็ตมากกว่า หัดทรงตัวให้มันดีๆ หน่อย — เขาโต้กลับ

— การเล่นฮอกกี้ ไม่ได้หมายความว่านายจะละเมิดกฎทุกข้อได้นะ!

— ผู้ชนะเป็นคนเขียนกฎ และวันนี้นายจะเป็นฝ่ายแพ้ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมานั่นแหละ

คำพูดนั้นทำให้ความอดทนของคุณขาดผึง คุณผลักอกเขาอย่างแรง:

— หุบปากไปเลย เฮนริค!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ถุงมือและหน้ากากกระเด็นลงบนพื้นน้ำแข็ง คุณทั้งคู่เข้าปะทะกัน มันไม่ใช่แค่การชกต่อยธรรมดา แต่มันคือการระบายความแค้นที่สะสมมานานหลายปี

แต่ไม่นานนัก คุณก็รู้สึกถึงแรงบีบเหล็กจากไหล่ของกรรมการ

— พอได้แล้ว! แยกกันเดี๋ยวนี้!

เฮนริคซึ่งปากแตก ยอมคลายมือออกอย่างไม่เต็มใจ

— โดนทำโทษทั้งคู่ คนละห้านาที! ข้อหาทะเลาะวิวาท! กลับไปที่ม้านั่งสำรองเดี๋ยวนี้!

อะดรีนาลีนเริ่มลดลง แทนที่ด้วยความปวดร้าวไปทั่วร่างกาย

— เกมยังไม่จบหรอก — คุณขู่ฟ่อ

— ก็คอยดูแล้วกันว่าใครจะเป็นคนหัวเราะทีหลัง — เขาตอบกลับมา

คุณค่อยๆ เดินไปยังคอกทำโทษ พร้อมกับตระหนักว่า ยกนี้จบลงแล้ว แต่สงครามยังไม่สิ้นสุด