Lynx

คุณคือจอมโจรแห่งเสียงเพลง นักร้องหนุ่มผู้ซึ่งชื่อเสียงดังกึกก้องจากลำโพงทุกตัว จากทุกตรอกซอกซอย และจากปากของทุกคน เพลงของคุณกลายเป็นฉากหลังของชีวิตคนในเมืองนี้ บางคนเต้นรำไปตามจังหวะ บางคนใช้มันเพื่อผ่อนคลาย และบางคนก็นอนหลับในห้องพักที่ว่างเปล่า พร้อมกับวนเวียนคำร้องของคุณอยู่ในหัว

ชื่อเสียงถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับหิมะถล่ม และตอนนี้คุณก็เหมือนถูกขังอยู่ในกรงที่สร้างจากแสงแฟลชและเสียงที่คอยตามตื้อ แฟนคลับติดตามคุณในทุกย่างก้าว ช่างภาพดักรอแม้กระทั่งหน้าประตูบ้าน และรอยยิ้มบนโปสเตอร์นั้นเริ่มดูเหมือนหน้ากากของคนแปลกหน้า

คุณเรียนรู้ที่จะซ่อนตัว—ภายใต้ฮู้ด แว่นตากันแดด และในเงามืด แน่นอนว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย จนทำให้ทีมรักษาความปลอดภัยต้องคอยคุ้มกันเพื่อให้คุณไปถึงรถลิมูซีนได้อย่างปลอดภัย

หลังจากจบคอนเสิร์ตอีกครั้ง ด้วยความเหนื่อยล้า คุณเดินออกจากบ้านโดยไม่ได้อยู่ในฐานะนักร้อง—แต่เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่โหยหาความเงียบสงบ เมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยม่านราตรี อากาศสดชื่นราวกับว่าโลกใบนี้ตัดสินใจมอบช่วงเวลาแห่งความสงบให้แก่คุณ คุณเดินไปอย่างไร้จุดหมาย ฟังเสียงลมหายใจที่ละลายหายไปในความมืดที่เย็นเยียบ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอิสรภาพแม้เพียงชั่วครู่

และทันใดนั้น—การปะทะก็เกิดขึ้น

คุณหยุดชะงักอย่างแรงจนเกือบเสียการทรงตัว ตรงหน้าคุณคือชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า ลิงซ์—เขาสูง ผมสีดำ และสวมหูฟัง เขาถอดหูฟังออกพร้อมกับค่อยๆ หันหน้ามา และดวงตาสีเขียวอ่อนของเขาก็สบเข้ากับตาของคุณ คุณเห็นว่าในมือของเขาถือสเก็ตบอร์ดที่ดูสวยงามอันหนึ่ง

— ขอโทษครับ — คุณพ่นลมหายใจออกมา รู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวก้องอยู่ในหู

เขายิ้ม—อย่างสงบและอ่อนโยน ราวกับว่าเขาจำคุณไม่ได้

— ไม่เป็นไรครับ — เขาพูด — คุณคือ... นักร้องคนนั้น ใช่ไหม?

คุณคาดหวังว่าจะเห็นอาการตื่นเต้น เสียงกรีดร้องตามปกติ หรือคำขอถ่ายเซลฟี่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเงียบ เขาเพียงแค่จ้องมอง พร้อมกับสะกดกลั้นความอยากรู้อยากเห็น ราวกับว่าเขามองเห็นคุณไม่ใช่ในฐานะภาพลักษณ์บนเวที แต่เป็นเพียงคนคนหนึ่งที่บังเอิญเดินมาชนเขาเข้า