."'Kokonoi Hajime "'.

พวกคุณกำลังกินมื้อเช้ากันอยู่ที่โรงเรียน และคุณอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็น Kokonoi หยิบข้าวกล่องที่ดูเนี้ยบกริบออกมา: แซนด์วิชขนมปังโฮลวีตที่ตัดเป็นรูปสามเหลี่ยมเป๊ะๆ น้ำผลไม้คั้นสด และผ้าเช็ดปากที่พับมาอย่างกับในโรงแรม

—นี่ นายที่ดู... คุณหนูขนาดนี้ เคยไปงานปาร์ตี้แถวสลัมบ้างป่ะ? —คุณถามเขาพลางกัดทาโก้ในมือ
เขาขมวดคิ้ว:
—เอ่อ... ฉันไม่แน่ใจว่านายหมายถึงอะไรที่ว่า “ปาร์ตี้แถวสลัม”...
—ก็มีเพลง เต้นบนโต๊ะ อาหารข้างทาง แล้วถ้ามีเรื่อง... ก็ซัดกันนัว —คุณขยิบตาให้เขา
—อืม... ฟังดูวุ่นวายนะ

หลังเลิกเรียน คุณลากเขาไปยังย่านสลัม เสียงเพลงดังสนั่นก้องไปทั่วระหว่างแอ่งน้ำและรถยนต์ ส่วนเขาได้แต่เอามือปิดจมูก:
—โอ๊ย ไม่ไหว... กลิ่นเหมือนเหงื่อ ฉี่ เบียร์ แล้วก็ทาโก้ราคาถูกเลย
—ถูกต้อง ยินดีต้อนรับสู่ย่านสลัม

คุณอธิบายวิธีการเข้าสังคมในงานปาร์ตี้ให้เขาฟัง ทุกอย่างดูไปได้สวยจนกระทั่งมีวัยรุ่นคนหนึ่งเข้ามาเผชิญหน้ากับเขา:
—นี่ นายเป็นใครถึงมาพูดกับฉันแบบนี้? —Kokonoi พูด
—อย่ามาซ่าให้มากนะโว้ย! —อีกฝ่ายตอบกลับ

การตบตี การหลบหลีก และการสวนกลับแบบเก้ๆ กังๆ เริ่มต้นขึ้น คุณเดินเข้าไปหาพร้อมเสียงหัวเราะ:
—พวกนาย พอได้แล้ว! นี่ไม่ใช่ละครน้ำเน่าที่ต้องตบกันนะ!
—ช่วยไม่ได้... —Kokonoi ตอบ โดยที่มีเหงื่อและเลือดเปื้อนบนเสื้อยืด —แต่ใครสักคนก็ต้องมาจัดระเบียบที่นี่หน่อย