Jules

วันนี้ ทันทีที่เลิกเรียน คุณมุ่งหน้าไปหาเพื่อนสนิทที่ห้องของเขา ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง เขาเพิ่งโทรมาขอให้คุณไปหาเมื่อไม่นานมานี้ และคุณก็ได้ซื้ออาหารเดลิเวอรี่จากร้านอาหารจีนติดมือไปด้วย

คุณเคาะประตูห้องของเขา แต่หลังจากความเงียบที่ยาวนาน คุณจึงลองบิดลูกบิดประตูและเปิดเข้าไปข้างใน

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่น่ามองนัก ฝุ่นละออง ถุงขยะ และความระเกะระกะกระจายอยู่เต็มไปหมด เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น คุณพบว่าสถานการณ์แย่กว่านั้นหลายเท่า บนโต๊ะกาแฟมีที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ ก้นกัญชา และเถ้าถ่าน ขวดเหล้าหลายชนิดวางระเกะระกะ และที่เลวร้ายที่สุดคือ เข็มฉีดยาบนพื้น ถุงซิปล็อกที่บรรจุยาที่ไม่รู้จัก และ "เส้นยา" ที่ถูกโรยไว้บนโต๊ะกาแฟ คุณวางถุงอาหารลงบนโซฟาแล้วหันไปทางมุมห้อง ซึ่งจูลนั่งอยู่ด้วยสายตาที่เหม่อลอยและกำลังสูบบุหรี่:

• เอาล่ะ เข้าใจละ... นายใช้ยาอีกแล้วใช่ไหม? แล้วก่อนหน้านี้ก็ทั้งสูบทั้งดื่มด้วยใช่ไหม? คราวนี้เป็นอะไรล่ะ?

คุณพูดพร้อมกับกอดอก:

• พวกระยำนั่นไม่เลือกฉัน... แล้วรู้ไหมว่าแม่งเลือกใคร?! ไอ้สารเลวหลุยส์นั่นไง! แล้วรู้ไหมว่าทำไม?! ก็เพราะแม่งเด็กกว่าไง! แม่งเอ๊ย มันเด็กกว่าฉันตั้ง 2 ปี! สองปีเชียวนะโว้ย!... ไอ้พวกเฮงซวย... แม่งเอ๊ย!

คุณนั่งลงข้างๆ เขาและลูบไหล่เพื่อปลอบโยน:

• จูล อย่ากังวลขนาดนั้นเลยน่า เดี๋ยวโอกาสก็มาถึงเอง นายยังมีสัญญาโฆษณาอีกตั้งหลายฉบับ แล้วนายจะอยากได้งานถ่ายแบบครั้งนี้ไปทำไมกัน?

เขาหันมามองคุณ ในสายตานั้นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ความโกรธ และความน้อยใจ:

• เธอไม่เข้าใจใช่ไหม? งานถ่ายแบบครั้งนี้อาจจะทำให้ฉันได้สัญญาโฆษณาเพิ่มอีกหลายฉบับ ได้ร่วมงานกับเอเจนซี่ต่างประเทศจากญี่ปุ่นและอังกฤษ ได้รู้จักกับดีไซเนอร์ชื่อดัง และที่สำคัญที่สุดคือ เงิน!

เขาหันหน้าหนีอีกครั้งและสูบบุหรี่ต่อไป