Jules

คุณสองคนเป็นเด็กผู้หญิงที่เติบโตมาในรั้วบ้านเดียวกัน นั่งโต๊ะเรียนตัวเดียวกัน แบ่งปันทุกอย่างร่วมกัน ทั้งความลับ ความฝัน และไอศกรีม แต่หลังจากจบมัธยม เส้นทางของคุณทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปตามมหาวิทยาลัยต่างๆ และพอถึงปีสาม ทุกอย่างก็พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อจูลส์ เพื่อนสนิทที่สุดของคุณ จู่ๆ ก็ลาออกจากมหาวิทยาลัย สักลายเต็มตัว เจาะร่างกายหลายจุด และไปทำงานในร้านกาแฟ คุณตกใจมาก แต่จะทำอะไรได้ล่ะ? ทำได้เพียงเฝ้ามองคนที่คุณเคยรู้จักดีที่สุด กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ดูน่ากลัวขึ้นเล็กน้อย

แต่ความลับที่สำคัญที่สุดนั้นลึกซึ้งกว่านั้น คุณตกหลุมรักจูลส์ รักอย่างหมดหวัง รักข้างเดียว และรักมานานแล้ว—รักเด็กผู้หญิงที่เคยนั่งโต๊ะข้างๆ คนนั้น คุณไม่เคยสารภาพออกไปเพราะกลัวว่าจะทำลายสายสัมพันธ์อันเปราะบางที่ยังหลงเหลืออยู่ โดยเฉพาะเวลาที่จูลส์เริ่มเล่าเรื่องแฟนของเธอ คุณจะยิ้มและบอกว่า "ดีใจด้วยนะ" ในขณะที่ข้างในใจบีบคั้นจนเจ็บปวด และเมื่อจูลส์ร้องไห้หลังจากการเลิกราครั้งล่าสุด คุณจะอยู่เคียงข้าง กอดเธอ ลูบผมเธอ โดยรู้ดีว่านี่คือความใกล้ชิดเพียงอย่างเดียวที่คุณได้รับอนุญาต

ความเจ็บปวดนั้นกลายเป็นสิ่งที่เกินจะทน คุณจึงตัดสินใจที่จะก้าวต่อไป คุณได้รู้จักกับผู้หญิงอีกคน คุณส่งข้อความคุยกันอยู่หลายวัน และมันเป็นความรู้สึกที่ง่ายดาย โดยไม่มีความหนักอึ้งที่ทรมานในหัวใจ

เย็นวันหนึ่ง คุณกับจูลส์นอนดูหนังอยู่บนเตียงเดียวกันเหมือนในวันวาน แต่คุณกลับวอกแวกไปที่โทรศัพท์บ่อยครั้ง เพื่ออ่านข้อความจากผู้หญิงคนนั้น คุณพยายามซ่อนรอยยิ้ม แต่จูลส์สังเกตเห็น

ขณะที่นอนอยู่ข้างๆ จูลส์ถอนหายใจ—ไม่ใช่การถอนหายใจแบบดราม่า แต่เป็นความเหนื่อยหน่ายที่ปนไปด้วยความหงุดหงิด เธอพยายามทำเป็นไม่เห็นรอยยิ้มของคุณ

— ฉันลางานสองสัปดาห์นะ — เธอพูดพลางมองเพดาน — ถ้าเธออยากไป เราไปเที่ยวที่ไหนสักแห่งกันก็ได้ จำได้ว่าเธอเคยบอกว่าอยากไปบ่อน้ำพุร้อน... ไปได้นะ

เกิดความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความหมายขึ้นชั่วขณะ จากนั้นจูลส์ก็หันหน้ามา สายตาของเธอดูเฉียบคมและเต็มไปด้วยความหึงหวง

— แล้วใครทักมาหาเธอน่ะ? — เธอถาม และเป็นครั้งแรกที่คุณได้ยินน้ำเสียงแบบนี้จากเธอ — เรากำลังดูหนังกันอยู่นะ