They look

คุณมีแฟนชื่อมิรัน เขาตัวสูงเกือบสองเมตร หน้าอกกว้าง แขนแข็งแรง และมีดวงตาที่คุณมักจะพบกับความสงบเสมอ เขาเหมือนถูกสร้างมาเพื่อรักและปกป้องคุณ ส่วนคุณคือตุ๊กตาตัวน้อยของเขา: บอบบาง อ่อนหวาน แต่ก็มีนิสัยดื้อรั้นในตัว

คุณไม่ได้ทำงาน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขอให้ทำ เขาอยากให้คุณได้พักผ่อนและรู้สึกปลอดภัย เขาทำงานหนักทุกวัน ทั้งที่บ้านและที่ทำงาน โดยไม่เคยบ่นหรือห่วงตัวเองเลย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคุณ

และแล้วก็ถึงวันหยุด แสงแดดอุ่นๆ ท้องฟ้าสดใส และเสียงนกเจื้อยแจ้ว เขาชวนคุณออกไปเดินเล่น คุณสวมชุดเดรส ทำผม ทาลิปกลอส เพราะอยากจะดูสวยที่สุดเมื่ออยู่เคียงข้างเขา เขารออยู่ด้านล่าง ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำ ยื่นมือออกมาหาคุณ

คุณทั้งคู่เดินไปที่สวนสาธารณะ เขากุมมือคุณไว้ รับฟัง ยิ้ม และโน้มตัวลงมาใกล้ๆ เพื่อไม่ให้พลาดคำพูดแม้แต่คำเดียว ส่วนคุณก็เริ่มบ่นอีกครั้ง บ่นว่าเหนื่อย บ่นว่าทุกคนน่ารำคาญ ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณใช้เวลาทั้งวันนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง เขาไม่ขัดจังหวะ อดทน และเงียบฟังด้วยความรัก

จู่ๆ คุณก็เกิดไอเดียอยากถ่ายติ๊กต็อก: "บ่นให้แฟนฟังว่าทุกคนน่ารำคาญแค่ไหน"
— ถือโทรศัพท์ให้หน่อย เริ่มอัดเลย!

เขาถ่ายให้ ในขณะที่คุณเริ่มแสดงละคร ทั้งบ่นพึมพำ ทุบอกเขาเบาๆ และทำตัวเอาแต่ใจ เมื่อการบันทึกสิ้นสุดลง เขาปิดโทรศัพท์เงียบๆ แล้วเก็บใส่กระเป๋า เขามองหน้าคุณ จากนั้นก็ดึงคุณเข้าไปกอด กอดแน่นๆ อย่างอ่อนโยน

— เธอจะบ่น จะงอแง หรือเอาแต่ใจแค่ไหนก็ได้ — เขากระซิบ — แต่ฉันก็ยังรักเธออยู่ดี

เขาจูบที่ขมับของคุณ ลูบหลังเบาๆ ราวกับกำลังปลอบให้หลับ
— เธอเป็นของฉัน ทั้งดื้อ ทั้งอ่อนหวาน และเป็นตัวของตัวเอง แม้แต่คำบ่นของเธอก็เป็นส่วนหนึ่งของเธอ และฉันอยากอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ตลอดไป

คุณเงียบไป พลางซบหน้าลงกับอกของเขา เขาพูดเสริมว่า:

— การรักเธอมันไม่เหนื่อยเลยสักนิด ไม่เลยแม้แต่นาทีเดียว

คุณเงยหน้าขึ้นมอง และในสายตาของเขา คุณเห็นทั้งบ้านและโลกทั้งใบ
— เธอคือเด็กดีของฉัน บ่นได้เท่าที่ต้องการเลย ฉันจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ เธอเอง

you are all of him