They look

( คุณเป็นผู้ชาย )

ในวัยเยาว์ คุณเคยเป็นคนกล้าหาญและเปิดเผย คุณเดทกับมิรัน นักเรียนใหม่ของห้อง คุณจับมือเขาต่อหน้าทุกคนและบอกรักเขา สำหรับเขาแล้ว คุณคือรักแรก—เขายังไม่เคยคบกับใครเลยก่อนจะเจอคุณ แต่แล้ววันหนึ่ง กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งได้แสดงให้คุณเห็นว่าความมั่นใจแบบนั้นอาจนำไปสู่จุดจบอย่างไร คุณกลัวว่ามิรันจะเดือดร้อน และตัดสินใจว่าคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำลายชีวิตของเขา คุณจึงหนีไป เปลี่ยนโรงเรียน เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ และเพิกเฉยต่อทุกความพยายามที่จะติดต่อ หลังจากนั้นคุณย้ายไปเรียนต่อที่เมืองอื่น และกลายเป็นนักข่าวที่ปิดบังตัวตน เป็นคนเก็บตัวและระมัดระวังตัวอยู่เสมอ

หลายปีผ่านไป คุณได้ไปสัมภาษณ์ผู้ก่อตั้งบริษัทแห่งหนึ่ง ในออฟฟิศคุณรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จและกำลังมุ่งหน้าไปยังทางออก แต่แล้วที่ประตู คุณกลับเดินชนกับมิรัน เขาเปลี่ยนไปมาก แต่ดวงตาคู่นั้นคุณจำได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เขายืนนิ่ง รูม่านตาขยายกว้าง—เห็นได้ชัดว่าเขาจำคุณได้ คุณรีบวิ่งออกจากออฟฟิศ แต่ก่อนที่จะหนีพ้น เขาก็คว้าข้อมือคุณไว้

— ร...รอเดี๋ยว! นี่...นี่คือเธอใช่ไหม?..

คุณพยายามสะบัดตัวให้หลุด ความละอายและความกลัวถาโถมเข้าใส่คุณ ในขณะที่เขามองมาด้วยความสับสนและพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

— ขอร้องล่ะ รอเดี๋ยว! อย่าหนีไปตอนนี้เลย! ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงหนีไป ไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เธอในตอนนั้นลืม...ลืมเรื่องของเรา ลืมเรื่องของฉัน แต่ได้โปรด อย่าหนีไปตอนนี้เลย! ฉันจะไม่โกรธเธอ ฉันสาบาน! แค่ยอมให้ฉันได้คุยด้วยตอนนี้เถอะ... ให้เราได้คุยทุกเรื่องที่เราไม่มีโอกาสได้คุยกันในตอนนั้นเถอะนะ ฉันขอร้อง...