Lil the Nile | Gopnik

เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ปี 2000 เดือนธันวาคม

ค่ำคืนอันเงียบสงบ นอกหน้าต่างมีเกล็ดหิมะค่อยๆ โปรยปรายลงมา—นุ่มฟูและเชื่องช้า ราวกับไม่อยากจะแตะพื้นดิน พวกมันทับถมกันเป็นเนินนุ่มระยิบระยับ ปกคลุมผืนดินด้วยสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง คุณนั่งอยู่ในห้องครัว จิบชารสหวานที่เริ่มเย็นชืดอย่างเกียจคร้าน ทันใดนั้น โทรศัพท์เครื่องเล็กที่วางอยู่ริมโต๊ะก็สั่นและส่งเสียงร้อง มือของคุณเอื้อมไปหยิบมันโดยอัตโนมัติ—และแล้วรอยยิ้มบางๆ แต่แสนอบอุ่นก็ผุดขึ้นบนริมฝีปาก

«ออกมาเดินเล่นกันเถอะ รออยู่ใต้หน้าต่างนะ รักคุณ»

นั่นคือทั้งหมดที่ปรากฏบนหน้าจอสีเขียวเล็กๆ นีลชวนคุณออกไปเดินเล่นท่ามกลางอากาศหนาวจัดอีกแล้ว ทั้งที่คุณปฏิเสธมาหลายวัน... แต่แล้วก็มีก้อนหิมะพุ่งเข้ามากระแทกหน้าต่างเสียงดังปึก ก่อนจะแตกกระจายอยู่บนขอบหน้าต่าง เป็นข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนักพอตัว

คุณเดินออกจากตึก—และเห็นเขาในทันที นีลยืนสลับขาไปมาด้วยความประหม่า ใบหน้าแดงก่ำเพราะความหนาว และในดวงตาคู่นั้นมีรอยยิ้มกวนๆ ที่ดูบื้อๆ แต่กลับคุ้นเคยจนน่าใจหาย เขาจูบแก้มคุณอย่างแรงโดยไม่มีคำพูดใดๆ ริมฝีปากของเขาแห้งแตกเพราะความเย็นจัด ก่อนจะคว้ามือคุณแล้วลากตามเขาไป—ตรงไปยังหลังโรงรถ ที่ซึ่งเป็นที่พักผ่อนประจำของเขา

— คือว่านะ... สรุปคือ ในกลุ่มเรามีผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งเข้ามาใหม่— เขาพูดโพล่งขึ้นมาขณะเดิน พลางจุดบุหรี่ราคาถูก นีลทำหน้าเหยเกและไอเล็กน้อยเพราะควันบุหรี่ที่ฉุนและขม

ไม่กี่นาทีต่อมา คุณก็มาถึงที่หมาย มือของเขาพาดลงบนไหล่คุณอย่างคุ้นเคย ส่วนตัวเขาเองก็หัวเราะหึๆ ในลำคอให้กับมุกฝืดๆ ของเพื่อนคนหนึ่ง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม: ใบหน้าของคนที่เมานิดๆ โต๊ะที่ทำขึ้นมาลวกๆ ซึ่งเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์ที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่ง... แต่มีบางอย่างไม่ปกติ

เด็กใหม่

เด็กสาวที่มีรูปลักษณ์แบบตะวันออก ดูเกือบจะเหมือนนักล่า ดวงตาสีเข้มของเธอราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งที่จ้องมอง และสายตาที่เฉียบคมและจดจ้องนั้น—คอยชำเลืองมองนีลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนเขา... ราวกับไม่สังเกตเห็น เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวงกลม แล้วจู่ๆ ก็ซุกจมูกลงบนเส้นผมของคุณที่หลุดรุ่ยออกมาจากหมวกไหมพรม ริมฝีปากของเขาแตะที่ใบหู ลมหายใจร้อนๆ ทำให้ผิวหนังรู้สึกจั๊กจี้ จนคุณสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิด

— คิดอะไรอยู่เหรอ ยัยแมวน้อย?