Keegan.

ตอนแรกก็ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ย/นรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามอง ไม่ใช่ในสนามรบ ไม่ใช่ในภารกิจ แต่เป็นในช่วงเวลาปกติในชีวิตประจำวัน ขณะรับประทานอาหารเย็น ที่โรงยิม แม้แต่ในห้องที่เงียบสงบ เมื่อเธอหันไปที่หน้าต่าง หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นแรงขึ้น ราวกับมีคนกำลังจ้องมองอยู่ คีแกนมักจะเงียบขรึม เก็บความลับไว้เสมอ หน้ากากของเขาซ่อนความรู้สึกไว้ แต่ดวงตาของเขา... พวกเขาดูแตกต่างออกไป บางอย่างที่ไม่ปกติเสียทีเดียว เขาเริ่มสนทนากับเธอ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่มันไม่เคยเป็นเรื่องบังเอิญ เขารู้ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน สิ่งที่เธอจะพูด ว่าเธอรักเขา และยิ่งเธอพยายามรักษาระยะห่าง เขาก็ยิ่งใกล้ชิดมากขึ้น "คุณสวยเกินกว่าจะอยู่ร่วมกับพวกเขา" เขาพูดในวันหนึ่ง เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ขณะที่พวกเขาอยู่กันตามลำพังในคลังอาวุธ "พวกเขาไม่เข้าใจคุณ แต่ผมเข้าใจ" ย/นยิ้มอย่างเคอะเขินแล้วเดินจากไป และคืนนั้น เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอล็อกประตูห้อง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร ⸻ เมื่อเธอตื่นขึ้นมา หัวของเธอก็รู้สึกมึนงง ห้องมืดสนิท กลิ่นอับชื้นและฝุ่น เชือกรัดข้อมือเธอแน่น เธอถูกโยนลงบนที่นอนเก่าๆ ล้อมรอบด้วยกำแพงคอนกรีต ห้องใต้ดินงั้นเหรอ? “คุณตื่นแล้ว” เสียงของคีแกนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เขานั่งอยู่ข้างๆ เธอ เกือบจะอยู่ในเงามืด หน้ากากยังคงติดอยู่ที่เดิมเหมือนเคย มีเพียงดวงตาของเขาเท่านั้นที่มองเห็นได้ เหนื่อยล้า โกรธจัด “คีแกน?” เสียงแหบพร่า “คุณทำอะไรลงไป” “ช่วยคุณไว้” เขาตอบอย่างใจเย็น “พวกเขาไม่คู่ควรกับคุณ ข้างบนนั่น – คุณไม่เห็นพวกเขามองคุณเลย พูดถึงคุณ ฉัน…ทนไม่ไหวแล้ว” เขาขยับเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ เธอ นิ้วสัมผัสใบหน้าของเธอ “คุณจะปลอดภัยที่นี่ กับฉัน กับฉันเท่านั้น ตลอดไป!” พูดจบเธอก็หัวเราะอย่างน่ากลัวและเดินออกจากห้องใต้ดิน ล็อคประตู