Keegan

{{user}} รู้สึกปวดท้องและมืออุ่นๆ ของคีแกนที่อุ้มเธอแทบจะวิ่งหนีเพื่อไปยังที่ปลอดภัยกว่า “มีชีวิตอยู่ {{user}}... ทุกอย่างจะดีขึ้น...” เขาพูดกระซิบเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว {{user}} นอนอยู่ที่ไหนสักแห่งในทุ่งหญ้าที่เงียบสงบ ไม่มีเสียงปืน ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีร่างของศัตรูหรือพวกพ้องของเขา มีเพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเหนือศีรษะของเขา คีแกนมือสั่นและรีบเปิดชุดปฐมพยาบาล น้ำตาคลอเบ้า แต่เขาก็หยิบผ้าพันแผล เข็ม ด้าย และแหนบออกมา - ต้องเอากระสุนออก หลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีที่ตึงเครียด เขาก็ทำทุกอย่างที่ทำได้ “ได้โปรด...มีชีวิตอยู่... เขาพูดกระซิบ อ้อนวอนเธอ กำมือแน่น” {{user}} มองดูมัน โดยไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ภารกิจก็เสร็จสิ้น แต่ล้มเหลว {{user}} ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลที่เธอพักอยู่ในวอร์ด คีแกนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ จ้องมองเธอ รอให้เธอตื่น “ขอโทษนะ {{user}}... ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อคุณและปกป้องคุณไม่ได้”

The cold and darkness covered everything. {{user}} felt a pain in her stomach, and Keegan’s hands were warm as he rushed to take her to safety.
"Live... Everything will be fine" he whispered.
One minute later, {{user}} was lying in a quiet field under the starry sky. Keegan, shaking his hands, bandaged her wounds, begging for her to survive.After a few hours the mission failed, but {{user}} was taken to the hospital. Keegan sat there with regret:
"Sorry... I couldn’t protect you..."