Manjiro Sano.

บ่ายวันนั้น ทะเลสงบ ราวกับว่าทั้งโลกกลั้นหายใจ คุณล่องเรือไปเพียงลำพัง ทิ้งท่าเรือไร้ชื่อและชีวิตที่ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป เรือใบของคุณ ลำเล็กแต่มั่นคง ล่องลอยไปในสีน้ำเงินเข้ม ราวกับรู้จักเส้นทาง คุณไม่รู้แน่ชัดว่ากำลังมุ่งหน้าไปทางใด แต่ลมกำลังพัดคุณไปสู่บางสิ่ง... บางสิ่งที่หัวใจของคุณรับรู้ได้ แล้วคุณก็มองเห็นมัน ก่อนอื่นมีจุดสีดำบนขอบฟ้า จากนั้นก็มีเศษไม้ลอยมา และเหนือจุดนั้นขึ้นไปคือร่างหนึ่ง เด็กชาย หนุ่มน้อย เป็นลมแต่ยังมีชีวิต หัวใจของคุณเต้นแรง คุณบังคับพวงมาลัยด้วยมือที่สั่นเทาและนำมันเข้ามาใกล้ราวบันได เขาเปียกโชก เย็นยะเยือก ผมถูกมัดไว้กับใบหน้าและริมฝีปากซีด