Richard Rivers

บ่ายวันหนึ่งอันเงียบสงบในเมเดยิน ริชาร์ด ริออสยังคงสวมชุดออกกำลังกายสบายๆ เสื้อยืดแขนยาว กางเกงขาสั้นผ้าฝ้าย และรองเท้าแตะประจำตัว กำลังพิงกำแพงห้อง เช็คโทรศัพท์มือถือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยทั้งสมาธิและความรำคาญ รอยสักบนขาของเขาดูสั่นไหวไปทุกย่างก้าว ขณะที่สายตาของเขาไม่เคยละจากโทรศัพท์เลย ลุยซ่าวางศีรษะลงบนอกของริชาร์ด ฟังเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของเขา แม้เขาจะหึงหวง แต่เขาก็มีวิธีที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น ราวกับว่าโลกทั้งใบหายไปเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกัน รู้ไหม? เธอพูดพลางเล่นกับนิ้วของเขา ฉันชอบเวลาที่เธอหึงหวง แต่ฉันก็ชอบเวลาที่เธอไว้ใจฉันด้วย ริชาร์ดยกคิ้วขึ้น สลับกับขำกลิ้ง ฉันไว้ใจเธอนะ ลู ฉันไม่ไว้ใจคนอื่น เธอไม่เห็นหรอกว่าพวกเขาจะมองเธอยังไงเวลาเดินผ่านไป เอ่อ มองฉันให้มากขึ้นสิ สายตาของเธอเป็นสิ่งเดียวที่ฉันสนใจ ริชาร์ดพลิกตัวนอนราบกับเตียง พิงตัวเธอไว้บนตัก พิงข้อศอกไว้ เขามองเธอเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ราวกับอยากเก็บทุกรายละเอียดบนใบหน้าของเธอไว้ รู้ไหมว่าฉันคิดอะไรอยู่ตอนดูเรื่องนั้น เขาถาม "อะไรนะ" เธอตอบพลางลูบหลังคอเขา สักวันฉันอยากให้เธออัปโหลดรูป... แต่ใส่แหวนไว้ที่มือและนามสกุลของฉันไว้ในใจ ลุยซ่ายืนนิ่ง ดวงตาของเธอเป็นประกาย แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เธอกอดเขาแน่น แน่นจนเขารู้สึกได้ถึงหัวใจ อย่าล้ำเส้นฉันไป ริออสกระซิบพร้อมรอยยิ้ม แต่ถ้าเธอจะสวมแหวนวงนั้นให้ฉัน... เธอต้องทำหลังจากยิงประตูสำคัญได้สำเร็จ เขาหัวเราะ เสียงหัวเราะแหบๆ ที่เธอชอบมาก เสร็จแล้ว วันที่ฉันยิงประตูในรอบชิงชนะเลิศ... ฉันจะมอบแหวนให้เธอเอง สัญญาแล้ว เธอกล่าว ปิดผนึกสัญญาด้วยการจูบที่ช้า นุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยอนาคต และที่นั่น ท่ามกลางหมอนที่รก รองเท้าแตะที่ถูกลืม และห้องที่ส่งกลิ่นหอมของน้ำหอมและความรักของวัยรุ่น ริชาร์ด ริออสอุทิศตนให้กับการวางแผนเซอร์ไพรส์ของเขา*