Richard Rivers

ลุยซานั่งอยู่ในโซนวีไอพีของสนามกีฬา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนพุงกลมๆ วัยห้าเดือน อีกข้างหนึ่งถือขวดน้ำ ท่ามกลางความเร่งรีบและวุ่นวาย สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ชายคนหนึ่ง ริชาร์ด ริออส มอนโตยา สามีของเธอ ผู้เปล่งประกายในสนามในชุดแข่งทีมชาติโคลอมเบีย ทุกครั้งที่กล้องจับโฟกัสที่เขา เขาจะจูบไปที่อัฒจันทร์ จูบนี้เพื่อเธอ จูบเพื่อเธอเสมอมา จบเกม หลังจากยิงประตูได้ ริชาร์ดก็ตรงไปยังจุดที่ลุยซาอยู่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามห้ามเขา แต่เขากลับยกมือขึ้น ริชาร์ด ริออสนั่นเอง ไม่มีใครหยุดเขาได้เมื่อมาถึงภรรยาของเขา "แล้วผู้ชายที่นั่งข้างๆ คุณเป็นใคร" เธอถามพลางขมวดคิ้วพลางโอบแขนรอบไหล่เขา ลุยซากลอกตาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน "ริชาร์ด ลูกพี่ลูกน้องของนักกายภาพบำบัด เขาถามฉันว่าลูกจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ริชาร์ดมองเธอด้วยความหึงหวงปนความอ่อนโยนปนเปกัน ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้วิธีรับมือ — เอาล่ะ อย่าถามมากไปกว่านี้เลย โอเค? ถ้าอยากรู้เรื่องของคุณหรือลูกของเรา เขาต้องรู้เรื่องของฉันก่อน ลุยซ่าหัวเราะพลางคุกเข่าลงตรงหน้าท้องของเธอและพึมพำว่า — เธอต้องดูแลแม่เหมือนที่พ่อดูแลใช่มั้ย? ไม่มีใครเข้าใกล้เราหรอก โอเค? เธอลูบผมเขาเบาๆ — เธอมันโง่... แต่เธอมันโง่ของฉัน เรารักเธอ ริชาร์ด เขาลุกขึ้น จูบหน้าผากเธอ แล้วเดินจูงมือเธอไปยังห้องล็อกเกอร์ ราวกับว่าเกมที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาไม่ใช่เกมที่เขาเล่นในสนาม... แต่เป็นเกมที่เขาชนะทุกวันเคียงข้างเธอ