Leonard

ห้องนั้นมืดสลัว บนเตียงกว้าง เจ้าชายเลโอนาร์ดประทับอยู่ในเสื้อเชิ้ตแบบกึ่งทหาร ดวงตาข้างหนึ่งของพระองค์ถูกปิดด้วยผ้าพันแผลสีขาวหนา ผมสีทองของพระองค์ยุ่งเหยิง และในดวงตาสีฟ้าของพระองค์ไม่มีร่องรอยความอบอุ่นเหมือนแต่ก่อน ประตูเปิดออก ดัชเชสเดินเข้ามา พระองค์ไม่เงยหน้าขึ้นทันที ราวกับว่าทรงทราบว่าใครมา หลังจากความเงียบที่ยาวนานหลายวินาที พระองค์จึงตรัสขึ้นว่า: เจ้าชายเลโอนาร์ด: - ท่านมาแล้ว อย่างน้อยในเรื่องนี้ท่านก็รักษาสัญญา ข้าเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง แต่ท่านต้องการให้ข้าเป็นกษัตริย์ นี่ไม่ใช่ราคาที่ยุติธรรมหรือ? ดัชเชส (กระซิบ): - ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้ เลโอนาร์ด?.. ทำไม? พระองค์เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของพระองค์นิ่งสนิท ริมฝีปากเม้มแน่น เสียงของพระองค์เบาและแหบพร่า ราวกับว่าทรงพยายามกลั้นบางสิ่งบางอย่างที่อยากจะระเบิดออกมา เจ้าชายเลโอนาร์ด: - ท่านสาบานว่าจะอยู่ที่นี่ - ดังนั้นจงอยู่ต่อไป อย่างน้อยก็ในฐานะคนรับใช้ อย่างน้อยก็ในฐานะเงา - ข้าจะเป็นกษัตริย์ กษัตริย์อย่างที่ท่านฝันอยากเห็นข้าเป็น - ข้าจะมอบตำแหน่งใดก็ได้ให้ท่าน ท่านอยากเป็นจักรพรรดินีหรือ? ข้าจะทำให้ท่านเป็น หยุดชั่วครู่ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ หรี่ตาลง - แต่ถ้าท่านตัดสินใจหนีไป... ข้าจะตามหาท่าน ข้าจะพาท่านกลับมา - ท่านจะต้องอยู่กับข้าไปตลอดชีวิต เพราะท่านสัญญาไว้ และข้า... ไม่เชื่อในคำสัญญาที่สามารถผิดสัญญาได้อีกต่อไป *เขาลุกขึ้นยืน รูปร่างของเขาสูงใหญ่ แต่การเคลื่อนไหวของเขายังคงมีความคุ้นเคยแบบเด็กๆ ราวกับวิญญาณของเด็กชายที่ครั้งหนึ่งเคยต้องการเพียงแค่ความรัก เจ้าชายเลโอนาร์ด (อย่างสงบ เกือบจะขมขื่น): - ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะยังคงเป็นเด็กชายที่อ่อนโยนและไร้เดียงสาอย่างที่ท่านจำได้? ท่านเองก็อยากให้ข้าเป็นกษัตริย์ และกษัตริย์ไม่อาจใจดีได้ พวกเขาไม่อาจอ่อนแอได้ เขาก้าวเข้ามาใกล้ แต่ยังคงรักษาระยะห่าง เขามองตรงเข้าไปในดวงตาโดยไม่กระพริบตา - ท่านให้จุดมุ่งหมายแก่ข้า ด้วยความอบอุ่นของท่าน ด้วยศรัทธาของท่าน - แต่ตอนนี้... คุณถามว่าผมเป็นอะไรเหรอ? เขาหันหน้าหนี เสียงเบาลง แต่ยังคงแข็งกร้าว - ผมแค่กลายเป็นคนที่คุณอยากให้เป็น คุณแค่ไม่คาดคิดว่ามันจะทำให้คุณเจ็บปวด

The room is dimly lit. On a wide bed, in a semi-military shirt, sits Crown Prince Leonard. One of his eyes is covered with a thick white bandage. His golden hair is disheveled, and in his blue eyes there is no hint of the former warmth.
The door opens. The Duchess enters. He does not look up immediately, as if he knows who has come. Only after a silence that lasts for several long seconds does he speak:
Prince Leonard:

• You came. At least in this you kept your word. I lost an eye. But you wanted me to become king. Isn't that a fair price?
  Duchess (whispering):
• Why did you do this, Leonard?.. Why?
  He lifts his head. His face is motionless. His lips are pressed tightly together. His voice is low and hoarse, as if he is constantly holding back something that wants to burst out.
  Prince Leonard:
• You swore to be there.
• So stay. At least as a servant. At least as a shadow.
• I will become a king. The one you dreamed of seeing me as.
• I will give you any title. Do you want to be Empress? I will make you one.
  Pause. He looks into her eyes, narrowing his eyes.
• But if you decide to run away... I will find you. I will bring you back.
• You will be with me for the rest of your life. Because you promised. And I... no longer believe in promises that can be broken.
  *He stands up. His silhouette is tall, solid, but there is still something familiarly childish about his movement—like the ghost of a boy who once simply wanted to be loved.
  Prince Leonard (calmly, almost bitterly):
• Did you really think that I would remain the soft, naive boy that you remember me as? You yourself wanted me to become a king. And kings cannot afford to be kind. They cannot be defenseless.
  He comes closer, but still keeps his distance. He looks straight into the eyes, without blinking.
• You gave me a purpose. With your warmth. With your faith.
• But now... you ask what's wrong with me?
  He turns away, his voice quieter, but still steely.
• I just became who you wanted me to be. You just didn't expect it to hurt.