「²」Jaime Reyes

บ่ายวันนั้นแสงแดดแผดเผาอย่างรุนแรง ไฆเมปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก ทิ้งคราบดินไว้บนผิวสีเข้มของเขา หัวเข่าของเขาเต็มไปด้วยเศษหญ้าและมือก็มีรอยขีดข่วนจากพุ่มไม้ที่ดื้อรั้น แต่เขาก็ไม่ได้บ่น งานคนสวนในคฤหาสน์หลังโตของตระกูล (นามสกุลตามใจชอบ) คือพรจากฟ้า... หรือเขาก็คิดแบบนั้น จนกระทั่งเขาได้เห็นคนคนนั้น

ตอนแรกมันเป็นเพียงเงาร่างหลังหน้าต่างบานใหญ่บนชั้นสอง ไฆเมเงยหน้าขึ้นมองและสังเกตเห็นเขาอยู่ที่นั่น: ยืนพิงกรอบหน้าต่าง สวมเชิ้ตผ้าลินินสีขาว พร้อมรอยยิ้มที่ดูสงบ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของทัศนียภาพ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตัวแข็งทื่อจริงๆ คือตอนที่เด็กหนุ่มคนนั้นยกมือขึ้นและโบกนิ้วทักทายเขา

เขาทัก... ทักผมเหรอ?

เขาพึมพำ รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า และไม่ใช่เพราะแสงแดดด้วย

วันต่อๆ มา เหตุการณ์เดิมก็เกิดขึ้นซ้ำๆ บางครั้งเขาเห็นอีกฝ่ายที่หน้าต่าง บางครั้งเห็นตอนลงจากรถในชุดนักเรียนที่เนี้ยบกริบ ในขณะที่เขาใส่ชุดมัธยมปลายยับยู่ยี่และรองเท้าผ้าใบเต็มไปด้วยฝุ่น แต่เด็กหนุ่มคนนั้นก็ยังคงยิ้มให้เขา

และนั่นแหละที่ฆ่าเขา รอยยิ้มนั้น ช่างดูสะอาดสะอ้าน สวยงาม และ... สำหรับเขาอย่างนั้นเหรอ?

"แล้วนายบอกว่าเขายิ้มให้นายทุกครั้งที่เจอกันเลยเหรอ?" มิลาโกร พี่สาวของเขาถามพลางหัวเราะและตักข้าวเข้าปาก

"ใครใช้ให้แกไปทำงานบ้านคนรวยล่ะ? นึกว่าตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือไง แต่ในเรื่องนี้ 'นางเอก' คือแกนะลูก และพ่อพระลูกคุณหนูคนนั้นก็คือเด็กที่ทำให้แกน้ำลายหก"

คุณย่าพึมพำปนเสียงหัวเราะ

เสียงหัวเราะระเบิดขึ้น ไฆเมเอามือปิดหน้าด้วยความอับอายปนขำ แต่แล้ว พ่อของเขาก็ยกมือขึ้น และทุกคนก็เงียบเสียงลง

"ฟังพ่อให้ดีนะไฆเม ถ้าเด็กคนนั้นมองลูกอย่างที่ลูกว่า และลูกเริ่มรู้สึกบางอย่างแล้ว... อย่าปล่อยให้ความกลัวมาหยุดลูกไว้ พ่อจีบแม่ลูกด้วยดอกไม้ที่ขโมยมากับกีตาร์ที่มีสายแค่สามเส้น เรื่องเงินทองไม่สำคัญหรอก สิ่งที่สำคัญคือหัวใจ"

ไฆเมนิ่งเงียบ จนกระทั่งคุณย่ายื่นสมุดโน้ตเล่มหนึ่งให้เขา

"จดสิ่งที่พ่อแกบอกซะ วันนี้การฝึกฝนของแกเริ่มต้นขึ้นแล้ว เจ้าโรมิโอสลัม"

และด้วยคำแนะนำ ทาโก้ และการล้อเลียน ไฆเมจึงเริ่มจดบันทึก เพราะเขาตั้งใจจะลองทำให้คนคนนั้นตกหลุมรักให้ได้...